Wednesday, 18 05 2022
14:50
Իրանը Պարսից ծոցում օտարերկրյա նավ է ձերբակալել
Կոչ եմ անում՝ ոչ միայն մեր զավակները լինեն հայրենիքում այս ծանր պահին, այլև բոլոր քաղաքական գործիչների. Ա․ Քոչարյանը՝ Հ․ Բագրատյանին
Ցուցարարները Լևոն Քոչարյանի ուղեկցությամբ մտել են Թատերական ինստիտուտ
14:40
2022թ. Կաննի միջազգային կինոփառատոնի բացումը
Հիշենք ու հստակացնենք, թե ով է «կավեենշիկ» Արմեն Գրիգորյանը
14:20
ՌԴ-ի պաշտպանության նախարարությունը հայտնել Է մեկ օրում «Ազովստալից» գրեթե 700 հանձնված զինվորների մասին
14:15
Խարկովում ուկրաինական ուժերը ռուսական զինտեխնիկայի շարասյուն են ոչնչացրել
ԲԴԽ անդամների գլխավորած պատվիրակությունը Վրաստանում էր
Իշխանափոխության մակարդակի հանրային աջակցության որեւէ նշույլ չեմ տեսնում․ Ռուստամ Բադասյան
Բաց նամակ. ի պաշտպանություն Հայաստանում ժողովրդավարության հարկավոր է խափանել ժողովրդավարության դեմ ոտնձգությունները
Այդպիսի կոնտինգենտը վտանգավոր է քաղաքական գործընթացների մեջ ներգրավված մեր մատաղ սերնդի համար. Անդրանիկ Քոչարյան
13:49
ԱՄՆ միջուկային զինանոցն ունի ավելի քան 5,4 հազար մարտագլխիկ
Ոստիկանությունը ՀՀ քաղաքացիների առաջ իր պարտքը գերազանց է կատարում. Վահագն Ալեքսանյան
13:40
ԱՄՆ-ն ուսումնասիրում Է Ուկրաինայից եգիպտացորենի եւ ցորենի արտահանման ուղիները. CNN
13:30
Օրվա միտքը. Եթե ճիշտ է, որ Ռուսաստանը կորցրել է իր բանակի 15%-ը, սա ռեկորդային կորուստ է
Ադրբեջանական կեղծ քարոզչության հերթական դրսևորումը. 5 տարի վաղեմության տեսանյութի հերոսական մատուցումը
Դիմում եմ Ներքին Հանդի Հասմիկին, որ Աննա Գրիգորյանը մասնակցի անվտանգության հարցերը քննարկող նիստին․ Անդրանիկ Քոչարյան
Կգումարվի Ազգային ժողովի արտահերթ նիստ
Ինչպես խոստացել էր Իշխան Սաղաթելյանը՝ քաղաքը պարալիզացվա՞ծ է, թե՞ ոչ. Անդրանիկ Քոչարյանը՝ փոխոստիկանապետին
13:09
ԿԺԴՀ-ում տենդի ախտանիշներով եւս 232 հազար մարդ են հայտնաբերել մեկ օրում
Ինչպես են Երևանի մետրոպոլիտենում ցուցարարները երգում «Զարթնիր լաո»-ն ու հերթով բերման ենթարկվում
Դաղստանում երկու զինյալ են ոչնչացրել հակաահաբեկչական գործողության ընթացքում
Կհասկանայի «առանց թուրքի Հայաստան»-ը, եթե Գյումրիում թուրքական ռազմաբազա լիներ
Անհնազանդության ակցիաների պատճառով կաթվածահար է եղել Երևանի մետրոպոլիտենի երթևեկությունը
Հոգնեցինք, եկեք նստենք գետնին․ ոստիկանները բերման ենթարկեցին փողոց փակող ցուցարարներին
13:01
ԱՄՆ-ը կշարունակի Սաուդյան Արաբիային օգնություն ցուցաբերել նրա տարածքը պաշտպանելու հարցում
Արցախի ճակատագիրը կախված է ռուս-ուկրաինական պատերազմից
Եռաբլուր զինվորական պանթեոնում հայտնաբերվել է նռնակ
12:53
Live. «Առաջին լրատվական» տեղեկատվական-վերլուծական կենտրոն
12:50
ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղարն ընդունել Է դաշինքին անդամակցության Ֆինլանդիայի եւ Շվեդիայի հայտերը

Ծուղակը, ուր Ալիևն ամեն կերպ փորձելու է պահել Հայաստանը

Խաղաղության մասին խոսակցությունը որ փորձում է ծավալել Հայաստանի կառավարությունը, հայտարարելով խաղաղության դարաշրջանը որպես նպատակ, Հայաստանում արժանանում է ամենատարբեր դիտարկումների, որտեղ սակայն ընդդիմախոսության առանցքում մի հարց է՝ ինչպես խաղաղ ապրել ադրբեջանցիների հետ, որոնք իրենց մեղմ ասած ոչ խաղաղ են պահում սահմանին, ճանապարհին, մինչև անգամ նախագահական մակարդակի ելույթներում:

Թվում է, որ փաստարկը բավականին հստակ է, միարժեք, անառարկելի: Սակայն, այստեղ շատ կարևոր է խնդիրը դիտարկել Հայաստանի համար իրավիճակի լայն գնահատման համատեքստում: Անշուշտ, խաղաղության գնալ Ադրբեջանի պահանջները և խաղաղության դիմաց պահանջվող գինը բավարարելով, դա նշանակում է գնալ ինքնասպանության: Բայց, հակառակը չի նշանակում, թե պետք է գնալ պատերազմի միջավայր ու հռետորաբանություն գեներացնելու ճանապարհով, ինչը թերևս Ադրբեջանի մղումն է: Բաքուն դիտարկելով իր ռազմա-քաղաքական առավելությունը, ընդ որում ոչ միայն առավելությունը Հայաստանի նկատմամբ, այլ նաև ընդհանրապես ռեգիոնալ ուժերի հարաբերակցության, այդ թվում ռուս-թուրքական հարաբերության իմաստով, դիտարկելով Իրանի թուլությունը, Ռուսաստանի որոշակի թուլությունը, այլ մի շարք այլ հանգամանքներ, փորձում է մարտաշունչ հռետորաբանության շարունակվող կիրառմամբ ստեղծել լարվածության բարձր աստիճան և այդ բարձր աստիճանը հնարավորինս թանկ վաճառել ոչ միայն Հայաստանի վրա, այլ բոլոր այն երկրների, որոնց համար Կովկասի նոր լարվածությունը բացարձակապես ընդունելի չէ և ավելին՝ լրջագույն խնդիր է: Մասնավորապես, նվազագույնը այդպիսիք են Ռուսաստանը, Իրանը:

Կայունության կարևորության մասին են արտահայտվում Ֆրանսիան, ԱՄՆ-ը, Եվրամիությունը: Իհարկե հրապարակային հայտարարությունները ոչ միշտ են արտացոլում ռազմավարական և մարտավարական իրական հաշվարկները, սակայն մյուս կողմից խնդիրն այստեղ այն է, որ լարվածության նոր էսկալացիան թերևս ավարտվելու է 44-օրյա պատերազմի աշխարհաքաղաքական և ռազմա-քաղաքական տրամաբանությամբ, որը բոլորովին հայկական շահերի օգտին չէ: Հետևաբար, չմտնելով Ադրբեջանի հետ այսպես ասած խաղաղության շուրջ սակարկության մեջ, այդուհանդերձ պետք է մնալ խաղաղության դիսկուրսի շրջանակում, առաջ մղել այդ օրակարգը և Ադրբեջանի մեջ չմտնել մարտաշունչ և լարված ճառասացության մեջ: Բաքուն սպասում է դրան, ավելի գործնական քայլերի համար հիմնավոր միջավայր ստանալու նպատակով: Հետևաբար պետք չէ արդարացնել, չի կարելի արդարացնել Բաքվի սպասումը, որովհետև լարվածության նոր էսկալացիան Հայաստանի համար բերելու է ոչ միայն ռազմա-քաղաքական ռիսկեր, այլ նաև բարոյա-հոգեբանական: Կասկած չկա, որ այդպիսի նոր էսկալացիան կարող է անդառնալիորեն դատարկել թե Արցախը, թե Հայաստանը, բերել արտագաղթի շոշափելի ալիքի: Այսօր անգամ, համեմատաբար կայունության պայմաններում, պատերազմի ցավագին թարմ տպավորության ներքո, հանրային բազմաթիվ շերտեր «կռիվ են տալիս» իրենց միջի հուսահատության և անորոշության հետ, փորձում են կողմնորոշվել՝ հեռանկարը խաղաղությու՞նն է, թե՞ պատերազմը:

Հետևաբար, խաղաղության դիսկուրսի օրակարգայնացումը Հայաստանի համար կարևոր է այդ «կռվում» իր քաղաքացիներին օգնելու համար, որպեսզի նրանք այդուհանդերձ մնան Հայաստանում, թեկուզ այսօր մի շարք ռիսկեր, մարտահրավերներ, սահմանային լարվածություն ունեցող Հայաստանում, սակայն մնալ՝ ավելի համոզված լինելով խաղաղության հեռանկարի հարցում: Հայաստանին անհրաժեշտ է այդ ժամանակը, որովհետև ոտքի չկանգնելու, կյանքի ընթացքի արդյունավետությունը, կառավարման արդյունավետությունը հիմնավորապես չփոխելու, հայությանը Արցախում ու նաև Հայաստանում չպահելու պարագայում, Հայաստանի կոշտ հռետորաբանությունը չի ունենալու գրոշի արժեք, որովհետև բոլորի համար է ակնառու լինելու դրա ներքո եղած դատարկությունը: Խաղաղության դիսկուրսը Հայաստանին պետք է ոտքի կանգնելու, ուժեղանալու, բաց թողնված ավելի քան քառորդ դարը վերականգնելու համար:

Խաղաղության դիսկուրսը Հայաստանը չի դարձնում ավելի խոցելի: Հայաստանը խոցելի դառնում է, երբ եղած դիսկուրսը չի համապատասխանում ունեցած հնարավորություններին: Սա ծուղակ է, որի մեջ Ադրբեջանը կարողացավ Հայաստանը գցել նախորդ շրջափուլում, և ձգտելու է անել առավելագույնը, Հայաստանն այդ ծուղակում նաև գալիք շրջափուլի համար պահելու ուղղությամբ: Չէ՞ որ Ալիևը բոլորից լավ է հասկանում, որ ռազմական հաղթանակը լուծել է իր համար որոշ հարցեր, սակայն բերել նոր և լուրջ մարտահրավերներ, որոնք ժամանակի ընթացքում ուժգնանալու են:

Բաժիններ
Ուղիղ
Լրահոս
Որոնում