Wednesday, 29 05 2024
15:15
ԱՄՆ-ն մերժել է Զելենսկու խնդրանքը
Պուտինը «կոլորի՞ Ալիեւի վիզը»
Իսրայելն ամբողջությամբ անջատել է կապն ու ինտերնետը Ռաֆաhում
«Մանրամասներ»․ Դավիթ Ստեփանյանի հետ
Ուղիղ. Վազգեն Գալստանյանի կոչով անհնազանդության ակցիաներ
Արարողակարգային միջոցառում է եղել Սարդարապատում, դրա համար այդ պահին թույլ չեն տվել Վեհափառի մուտքը
14:30
Զելենսկին Պորտուգալիայի հետ անվտանգության երկկողմ համագործակցության համաձայնագիր է ստորագրել
14:15
«Վրաստանի իշխանությունն անտեսում է վրացիների բացարձակ մեծամասնության կամքը». Գերմանիայի ԱԳ նախարար
Ռուբեն Ռուբինյանը Բելգիայի դեսպանի խնդրանքով ներկայացրել է Հայաստան- Թուրքիա հարաբերությունների կարգավորման գործընթացի ներկա վիճակը
Դավիթ Կարապետյանը նշանակվել է ԱԳՆ գլխավոր քարտուղար
Լուրերի օրվա թողարկում 14։00
14:00
Live. «Առաջին լրատվական» տեղեկատվական-վերլուծական կենտրոն
Երեք փաստ, որ կեղծել է Վիտալի Բալասանյանը
Ինձ հետ հանդիպելու ընթացակարգեր կան․ Փաշինյանը՝ Գալստանյանի հետ հանդիպման մասին
Ինձ հետ հանդիպելու ընթացակարգեր կան․ Փաշինյանը՝ Գալստանյանի հետ հանդիպման մասին
Նպատակը՝ զոհվածների մայրերին սփոփելն է․ Փաշինյանը՝ Աննա Հակոբյանի մասնակցությամբ միջոցառման մասին
Եկեղեցու դեմ արշավ չի եղել ու չկա. եթե տեսնում եք, ապա դա պետք է տեսնենք ուրիշ տեղ․ Փաշինյան
Մի շարք բնակավայրերում վերականգնվել է Էլեկտրամատակարարումը, գազամատակարարումը, ջրամատակարարումը (ՑԱՆԿ)
Աշխատանքների լուսաբանման նպատակով Ալավերդիում հիմնվել է Միասնական տեղեկատվական կենտրոն
Առանցքային սկզբունքները համաձայնեցված են, ունենք մթնոլորտի էական փոփոխություն․ Փաշինյան
Ժողովրդի հետ շփումը եղել է, կա ու կշարունակվի․ Փաշինյան
Հարկավոր է խաղաղություն. պետության մինչ այժմ եղած կոնցեպտը անվտանգություն չի ապահովում
Կղերա-ֆեոդալական համակարգը հիմա բունտ է անում և ասում՝ ինչպե՞ս կարող եք մտածել այդ կաղապարից դուրս
13:15
Թրամփը դատական բարձր ծախսերի պատճառով վաճառել է ինքնաթիռը
Պետությունը լավ ապրելը ապահովելուն միտված ամենաթանկարժեք նախաձեռնությունն է․ Փաշինյան
Իսրայելի հարձակման հետևանքով 1մլն պաղեստինցի է լքել Ռաֆահը
Ռուսաստանի նախարարների կաբինետն ամենաարդյունավետն է անվանել Հայաստանի, Կուբայի և Վենեսուելայի հետ ՌԴ միջկառավարական հանձնաժողովները
Զատուլինը ստում է ու մանիպուլացնում ռուսական «Առաջին ալիքի» եթերում
12:16
«ՍոֆթԿոնստրակտ» տեխնոլոգիական ընկերությունը ՀՀ 11-րդ խոշոր հարկատուն է
Պապիկյանը Բորելի հրավերով մասնակցել է նախարարների աշխատանքային ընթրիքին

Անհաղթահարելի ճգնաժամ․ բանալին դրսում է

Եթե տարբեր երկրներում խորհրդարանական միջադեպերը արտացոլում են քաղաքական պայքարն ու քաղաքական բովանդակությունների բախումը, երբեմն անգամ ձեռնամարտի տեսքով, ապա Հայաստանի խորհրդարաններում այդ ամենը ընդամենը ավելի արտառոց և ընդգծված է դարձնում քաղաքական բովանդակության և օրակարգի բացակայությունը: Ընդ որում, թող չլինի մոլորություն, թե այդ խնդիրը առկա է Հայաստանի նոր ձևավորված խորհրդարանում: Հայաստանում թերևս մեկ խորհրդարան է եղել, որ չի ունեցել այդ խնդիրը՝ Գերագույն խորհուրդը, որը իր գործունեությունն ավարտել է 1995 թվականին՝ իր տեղը զիջելով Ազգային Ժողովներին: Պարզապես ժամանակի ընթացքում հայկական քաղաքականություն ասվածը դեգրադացվել է ավելի ու ավելի մի շարք խորքային պատճառներով, որոնք, բերելով հանրագումարի, հնարավոր է ամփոփել հետևյալ կերպ. քաղաքականությունը Հայաստանում դեգրադացվել է, որովհետև պատերազմի հաղթանակը կապիտալիզացվել է ոչ թե պետական-քաղաքական, այլ անձնական մակարդակներում: Եվ որպեսզի հմտորեն քողարկվի այդ կապիտալիզացիան, հարկ է եղել դեգրադացնել քաղաքականությունը՝ այն վերածելով ընդամենը ցուցանակի: Որովհետև, հանրային, պետական կյանքի երևույթ լինելու պարագայում այն անխուսափելիորեն պատասխան էր պահանջելու մասնակիցներից, այդ թվում և պատերազմի հաղթանակի հանդեպ խնամքի կամ անտարբերություն, կամ առավել ևս՝ այդ հաղթանակը մսխելու լայնահուն գործընթացի համար: Հետևանքն այն է, որ խորհրդարան երևույթը Հայաստանում վերածվել է ընդամենը ձևականության, իսկ բուն «քաղաքական» պրոցեսները կամ ծավալվել են փողոցներում՝ հիմնականում ընդդիմությունների մակարդակում, կամ, որոշակի հարաբերական իմաստով հանդերձ՝ «սաունաներում», իշխող համակարգի առումով:

Հայաստանի հասարակական-քաղաքական կյանքի զարգացման հնարավորություններն ու հեռանկարները Հայաստանում շատ վաղուց են հայտնվել այդ տիրույթներից դուրս՝ հաշվի առնելով երկու տիրույթում էլ եղած խորքային անհամարժեքությունն ու անարդյունավետությունը: Այդ խնդրի լուծում թվաց թավշյա հեղափոխությունը, թեև այն հանրայնորեն պետք է դիտվեր ոչ թե լուծում, այլ լուծման հնարավորություն, երբ դրա շնորհիվ Հայաստանում բացվելու էր միջավայրը՝ տալով քաղաքականությամբ զբաղվելու հնարավորություն: Սակայն, Հայաստանի հասարակական-քաղաքական այսպես ասած ակտիվը ընդամենը նախկին իշխանությունից իր պահանջները տեղափոխեց նոր իշխանության վրա՝ գործնականում շարունակելով զերծ մնալ հասարակական-քաղաքական վերափոխումների համար պատասխանատվությունից, ընդունելով, այսպես ասած, «մարգարեի» կեցվածք, որպեսզի հետո և առավել ևս ցավագին պատերազմից հետո որդեգրեր «հայրենիքում մերժված մարգարեի» դիրք, շարունակելով հնարավորինս հեռու մնալ վերափոխումների համար պատասխանատվությունից: Հայաստանում այսօր դա է խնդիրը:

Այն, ինչ կատարվում է Հայաստանի խորհրդարանում, ուղղակի հերթական ահազանգն է Հայաստանի, և թերևս համայն հայության համար: Հայաստանին անհրաժեշտ են նոր որակի հասարակական-քաղաքական միավորներ, սկզբունքորեն նոր որակի և տրամաբանության, ոչ թե միայն նոր փաթեթավորումով: Հայաստանի համար ինչպես տնտեսության, այդպես էլ քաղաքականության ոլորտում կենսական անհրաժեշտություն են «ստարտափերը», հակառակ պարագայում պետությունը անկարող է լինելու կառուցել երկարաժամկետ դիմադրունակություն այն բարդ աշխարհաքաղաքական միջավայրում, որ առկա է ռեգիոնում և աշխարհում լայն իմաստով: Հայաստանի թիվ մեկ քաղաքական օրգանը՝ խորհրդարանը, ունակ չէ ավելիի, քան այն, ինչ դրսևորվում է այս օրերին: Ամբողջ հարցն այն է, թե Հայաստանում և համայն հայության շրջանակում ով կամ ովքեր են ավելիի ունակ, բացի իհարկե խորհրդարանում եղած պատկերից ախ ու վախ անելուց և «գլուխը հողի» մեջ թաղելուց:

Կա՞ն խորհրդարանից և այսպես ասած հակառակ բևեռ դիտվող «փողոցից» դուրս, միաժամանակ «մարգարեի» բարդույթներից զերծ հասարակական քաղաքական ներուժ, շերտ, խմբեր, նաև տնտեսական միջավայրում շահագրգիռ շերտեր, որոնք ի վիճակի են ներդրում կատարել նոր հասարակական-քաղաքական բովանդակություն և օրակարգ ձևավորելու, ըստ այդմ Հայաստանում քաղաքականությունը միջավայրային խորիքց վերափոխելու գործում: Կա՞ այդ ներուժը, այդ թվում Սփյուռքում, թե՞ ոչ: Այլապես, Հայաստանի խորհրդարանները շարունակելու են արտացոլվել միայն «փտախտ» ապրող հայկական քաղաքականության անհույս «վերջույթի» կերպը, ովքեր էլ հայտնվեն այնտեղ և անգամ անհատական մակարդակում լինեն հուսադրող բացառություն: Կրկնեմ բազմիցս շոշափած միտքը, որ Հայաստանում քաղաքականության փոփոխությունը կարող է արտացոլվել խորհրդարանում, իսկ սկսել այն կարող է միայն հասարակական միջավայրից:

 

Բաժիններ
Ուղիղ
Լրահոս
Որոնում