Monday, 14 06 2021
Փաշինյանը կատարյալ անհեթեթություն անվանեց ականապատ դաշտերի քարտեզները ՌԴ-ից թաքցնելու մասին լուրերը
Ադրբեջանի ՊՆ-ն հրապարակել է 44-օրյա պատերազմում իր զոհերի թիվը
Հունիսի 21-ից հետո ՀՀ-ում պետք է ձևավորվի միասնական կառավարություն՝ ընդդեմ մարտահրավերների. Մարուքյան
Գարեգին երկրորդը կարողանալո՞ւ է տալ դրա պատասխանը
Մեղադրանք է առաջադրվել Գորիսի քաղաքապետին
Այս քարոզարշավը ապագայի մասին չէր, այն անցյալի բեռը իրար վրա գցելու մասին էր
18:15
Կոկա-Կոլա` 25 տարի Հայաստանում
Կայացել է Հայաստանի խաղողագործության և գինեգործության հիմնադրամի հոգաբարձուների խորհրդի նիստը
Ծառուկյանը դուխով ասում է՝ վարկերը ներենք․ թող սեփական օրինակով ցույց տա․ Փաշինյանը՝ Ոսկետափում
Երևանի տրանսպորտային բոլոր թունելների լուսավորությունն արդիականացվել է
Ադրբեջանը պատերազմը սկսել է՝ վախենալով Հայաստանի հետագա հզորացումից. Փաշինյանը խոսեց պատերազմի պատճառի մասին
Բաբաջանյան-Շիրինյան ժողովրդավարների դաշինքի անդամները բուկլետներ բաժանեցին Արաբկիր համայնքում
17:26
ՆԱՏՕ-ն կդադարի Ռուսաստանը համարել «կառուցողական գործընկեր»
Հունիսի 20-ից թավիշի ժամանակները անցնելու են․ Փաշինյանը՝ Ավշար համայնքում
Քոչարյանը խոստանում է անել ամեն ինչ ատոմակայանի կյանքը երկարացնելու համար
ՀԷՑ-ի ու «Գազպրոմ Արմենիա»-ի աշխատողներին ստիպում են քվեարկել Քոչարյանի օգտին՝ սպառնալով հակառակ պարագայում ազատել աշխատանքից
Ալեքսանդր Սպենդիարյանի հոբելյանը բազմաբովանդակ միջոցառումներով կնշվի Հայաստանում և արտերկրում
Նիկոլ Փաշինյանը Արարատում խոսեց Հոկտեմբերի 27-ի գործից
16:40
Ուժի մեջ են մտել ռուսական սուվերեն պարտքի նկատմամբ ԱՄՆ պատժամիջոցները
ՏԻՄ ներկայացուցիչներն այցելել են դիրքեր
ՀՀ Սյունիքի մարզում մի շարք բնակավայրերի միջև ճանապարհներին առկա են ադրբեջանական զինված ծառայողներ․ ՄԻՊ-ն ահազանգեր է ստանում
Վեդիի հանրահավաքն ավարտում ենք երթով. Փաշինյան
16:10
ՆԱՏՕ-ի երկու նավ մտել է Սև ծով
Քոչարյանը իշխանություն է ուզում, որպեսզի հաստատի դիկտատուրա
Նորածնի առուվաճառքի փորձի գործով մեղադրանք է առաջադրվել 5 անձի
Կարեն Կարապետյանը Սերժ Սարգսյանին դասեց անկարողների շարքը
Մանկապարտեզների համար սահմանված հիգիենիկ նորմերը
Վեդիում քաղաքական կամքը շատ հզոր է․ Նիկոլ Փաշինյան
Արմավիրի նախկին քաղաքապետի կալանավորումը քաղաքական ճնշում է «Պատիվ ունեմ» դաշինքի նկատմամբ․ Արսեն Բաբայան
Թբիլիսին շահագրգռված է, որ տարածաշրջանում լինի խաղաղություն, բայց գերիները հարցը շատ ճիշտ օգտագործեց՝ նաև ներքին սպառման համար

Աղանդից քաղաքականություն ճանապարհը. արցախյան հարցի հայկական հիմքը

Հայաստանի նախընտրական շրջանի առանցքային թեմաներից մեկը, որ կդառնա թերևս գործող իշխանության և նախկին համակարգի միջև բանավեճի կամ պարզապես վեճի առարկա, լինելու է արցախյան հարցի բանակցային գործընթացի պատմությունը: Սա կարևորագույն խնդիր է նաև հանրության համար, պետական շահի ու անվտանգային խնդիրների տեսանկյունից: Ամբողջ հարցն այն է, որ հայկական հանրությունը բաց է թողել այդ կարևորագույն հարցը մոտ երեք տասնամյակ: Այդ հարցը մնացել է մարդկանց փակ խմբի «իրավասության» հարց, որոնք կարգավիճակի բերումով բանակցել են և գուցե փոքրիշատե իրազեկել դարձյալ ինչ-որ փակ խումբ մերձավորների, իսկ լայն հանրությունը մնացել է այդ ամենից ձեռնպահ: Հանրությանը կերակրել են միայն քաղաքական-քարոզչական նկատառումներից բխող «թեզերով», ում պետք է եղել՝ «խաղաղասիրական», ում պետք է եղել՝ «անզիջում» և «անկոտրումային»: Ով փորձել է դուրս գալ այդ երկու ծայրահեղություններից կամ քաղաքական-քարոզչական տրամաբանությունից և առաջ քաշել արցախյան հարցում իրապես բովանդակային քաղաքական-հասարակական դիսկուրս ձևավորելու նախաձեռնությամբ, մարգինալացրել են համատեղ, անելով այդ ուղղությամբ ամեն ինչ՝ ձեռքի տակ եղած տեղեկատվական ռեսուրսով:

Այդպիսով, այն ժամանակ, երբ Ադրբեջանը իր հայատյացության պաշտոնական քաղաքականությամբ լուծում էր մի առանցքային հարց՝ հասարակությանը թեկուզ անուղղակի, սակայն դարձնում էր ադրբեջանական կոշտացող քաղաքականության ռեսուրս, Հայաստանում վերնախավերը զբաղված էին հանրային դերը մարգինալացնելով, հանրությանն ընդամենը ներքաղաքական երկրպագուի, կամ էլ ավելի վատ՝ քաղաքական աղանդավորի վերածելու «սուրբ» գործով: Այդպիսով, Ադրբեջանը Արցախի հարցում ձևավորում ու կոշտացնում էր հստակ քաղաքականություն, իսկ Հայաստանը Արցախի հարցը վերածում էր ոչ թե քաղաքականության, այլ աղանդավորության առարկայի: Իհարկե խոսքն այն մասին չէ, որ Հայաստանն էլ պետք է գնար Ադրբեջանի ճանապարհով և պաշտոնապես վարեր ադրբեջանատյացության քաղաքականություն:

Հանրությանը գործոն դարձնելը չի ենթադրում միայն այդ ճանապարհը: Առավել ևս, որ Ադրբեջանի ճանապարհով գնալու համար պետք էր թերևս նաև ադրբեջանական կառուցակարգ, այլ կերպ ասած՝ ընտանեկան-կլանային-խանական ամբողջատիրություն: Իհարկե Հայաստանում էլ ժողովրդավարական, բաց հասարակարգը զգալիորեն հիբրիդային էր, այսինքն ոչ բացարձակ, ոչ ամբողջական, փակ էր իշխանության ձևավորման մեխանիզմը, սակայն ընդհանուր առմամբ Հայաստանում հասարակական-քաղաքական կյանքն ու կառուցվածքը բոլորովին ադրբեջանական չէր, բարեբախտաբար:
Հայաստանն առկա իրողություններից ելնելով, հանրությանը գործոն պետք է դարձներ Արցախի հարցը հնարավորինս լայն քաղաքական բանավեճի, քննարկումների առարկա դարձնելով և դրա միջոցով Հայաստանում այդ հարցի առնչությամբ երկու-երեք կոնցեպտուալ ուղղություններ ձևավորելով, որոնք ունենալով տակտիկական տարբերություններ, ռազմավարական առանցքային հարցում պետք է հանգեին նույն կետին՝ Արցախը երբեք չպետք է լինի Ադրբեջանի կազմում: Այդ մարտավարությունը Հայաստանին պետք է անհրաժեշտ լիներ բարդացող աշխարհաքաղաքական միջավայրում ուժային առանցքային կենտրոնների հետ համահարթ քաղաքականություն վարելու, և նրանցից որևէ մեկի առանձին «պլանի» տակ չմնալու համար:

Հայաստանը բաց է թողել մոտ երեք տասնամյակ, ավելի քան քառորդ դար, ու ստացել դաժան պատերազմ, բախվելով դրա ծանր մարդկային և տարածքային հետևանքին: Այժմ, չհասկանալով արցախյան խնդրի խորքային իմաստը ռազմական հաջողության փուլում, հայկական հանրությանը ըստ էության թույլ չեն տալիս խորամուխ լինել ռազմական անհաջողության և ծանր կորուստների փուլում գոնե հարցի խորքային իմաստը քննարկելու և հայկական նոր քաղաքականության հիմքը գցելու հնարավորուոյթյուն, որովհետև այդ հիմքը պետք է լինի ոչ թե «օծյալների» մի խմբի ինքնասիրահարված առավելությունը, այլ հանրային լայն քննարկմամբ ձևավորվող մրցակցային կոնցեպցիաների և դրանց սոցիալական, հանրային առողջ բազայի ձևավորումը, որը թույլ կտա պետականության ողնաշար հարցում աղանդավորությունից անցում կատարել քաղաքականության:

Բաժիններ
Ուղիղ
Լրահոս
Որոնում