Թվում է, թե հայաստանյան կյանքի ներկայիս կարևորագույն իրադարձությունը ներքաղաքական երկխոսությունն է Հայ ազգային կոնգրեսի և իշխանության միջև: Իրականում դա մոլորություն է, որովհետև այդ ամենին զուգահեռ տեղի են ունենում շատ ավելի կարևոր իրողություններ, եթե մենք դրանք գնահատում ենք ոչ թե անվանական, այսպես ասած` նոմինալ տեսանկյունից, այլ խորքային, երևութական հարթության մեջ:
Օրինակ` ներքաղաքական երկխոսությունից շատ ավելի կարևոր է այն ներբակային թոհուբոհը, որ առաջացրել է Ջիվան Գասպարյանն իր տնով և դեպի տուն տանող նոր ճանապարհ կառուցելու տենչով: Բնակիչները բողոքում են, ճանապարհը ոտնահարում է նրանց շահերը, բայց այսպես ասած` վաստակավոր երաժիշտը իր դուդուկն է քշում, այո՛, այս անգամ քշում է, ոչ թե փչում:
Դուդուկն է քշում, իսկ նրա դուդուկային անվտանգ երթևեկն էլ կանոնակարգում են և ապահովում իշխանությունները, որոնք թքած ունեն բնակիչների բողոքի վրա և Ջիվան Գասպարյանին տալիս են իր ուզած ճանապարհը: Տալիս են, որովհետև Ջիվան Գասպարյանն էլ հետո նրանց արժանին է տալիս ընտրությունների ժամանակ, տարբեր այլ իրավիճակներում գովերգելով իշխանությանը, այսպես ասած` «թագավոր տղա» կարգելով նրանց ու նրանց մերձավոր օլիգարխներին: Իսկ բնակիչները այդ բանը ոչ միայն չեն անում, այլ նույնիսկ ընտրությունների ժամանակ կարող է պատահի գնում և քվեարկում են իշխանության դեմ:
Ուրեմն` ինչո՞ւ պետք է իշխանությունը նրանց ճանապարհ տա կամ Ջիվանին նրանց պատճառով ճանապարհ չտա: Չեն ուզում, թող արտագաղթեն, եթե մնալու են այստեղ ու հեղափոխություն անեն` թեկուզ Ջիվանի դեմ: Իսկ ահա Ջիվանը մնում է ու ոչ մի հեղափոխություն էլ չի անում: Սա իսկապես կարևոր խնդիր է, սա արժեքների բազմահարկ դեգրադացիա է, որտեղ վարկաբեկվում է ամեն ինչ` պետություն, քաղաքացի, իրավունք, մտավորական, արվեստագետ և այլ տարբեր հասկացությունները միասին: Իշխանությունը բոլոր հնարավոր ձևերով բարձրացնում ու ֆետիշացնում է մեկին, որ հետո նրան հանի հասարակության դեմ:
Սա վկայում է Հայաստանում տեղի ունեցող արժեհամակարգային խորը անկման մասին, որն իրականացվում է պետական քաղաքականության մակարդակով` զոհելով ամեն ինչ, հանուն համընդհանուր դեգրադացիայի ֆոնին գահավիժող իշխանությունը պահելու, ամեն ինչ փլատակ դարձնելու և այդ փլատակների վրա կառավարելու: Սա միայն Ջիվանի ու նրա հարևանների հարցը չէ, սա պետության հարցն է, հասարակության հարցն է, այն արժեքների հարցն է, որի շուրջ պետք է կառուցվի պետությունն ու ձևավորվի հասարակությունը: Ավելին` սա արդեն հարց էլ չէ, այլ երևի թե պետական ու ազգային մասշտաբի ողբերգություն:
