Sunday, 28 02 2021
ԼՂ-ում նոյեմբերի 23-ից մինչև օրս չպայթած զինամթերքից մաքրվել է 1 519 հա տարածք
Քաղաքական գործիչներին մեսիջ է հղված, որ նստեն բանակցային սեղանի շուրջ․ Փամբուխչյանը ԳՇ պետի հեռացումն անհրաժեշտ է համարում
Խոշոր ու շղթայական ավտովթար է տեղի ունեցել Երևանում
Մարտի 1-ին բոլորիդ հրավիրում եմ Հանրապետության հրապարակ՝ հանրահավաքի և երթի. Վարչապետ
1988թ.վայրագությունները ոչ միայն չբացառվեցին հետագայում, այլ նաև խորացան ու առավել դաժան դրսևորումներ ստացան. ՀՀ ՄԻՊ
ՆԱՏՕ-ն բարձր է գնահատել ռուսական «Պանցիր» հակաօդային համակարգը
23:15
Գիտնականները պարզել են, որ B6 վիտամինի պակասը բարդացնում է կորոնավիրուսային վարակի ընթացքը
Գորբաչովը Պուտինին ու Բայդենին կոչ է արել քննարկել միջուկային պատերազմը
Հրապարակվել է Մարսի վրա հսկայական պտտահողմեր պատկերող լուսանկար
22:30
Քանյե Ուեսթն իր նախընտրական քարոզարշավի վրա 12 միլիոն դոլար է ծախսել
22:15
Սև ծովում մեկնարկել են ՆԱՏՕ-ի միջազգային զորավարժությունները
Հայկական պետության ապագան վտանգված է. կանգնեցրե՛ք շառլատաններին բոլոր կողմերից. Կայծ Մինասյան
Պահանջում ենք զերծ մնալ զինված ուժերի անունից հայտարարություններ անելուց. ՊՆ
Ժողովրդի հետ բաց խոսելու ժամանակն է․ պետք է ոչ թե մերժենք Նիկոլին, ինչպես Սերժին, այլ համակարգը
21:30
Կինը սուպերմարկետում դիմակի փոխարեն օգտագործել է վարտիքը
Պատերազմի ցավոտ դասից հետո մենք պետք է կարողանանք հստակ նպատակներ սահմանել
ՀՀ և ՌԴ պաշտպանության նախարարները քննարկել են տարածաշրջանում և Լեռնային Ղարաբաղում իրավիճակը
ԱՄՆ ուշագրավ ակնարկը Հայաստանում տեղի ունեցողի մասին
20:45
Շվեյցարիացին վիճակախաղում շահել է 210 միլիոն եվրո
Եթե պատերազմից հետո ինքը գնար, Սյունիքի խնդիրը չէր առաջանա․ Վազգեն Մանուկյան
Վահե Ղազարյանի` պաշտոնից ազատվելու դիմում գրելու լուրը չի համապատասխանում իրականութանը. ՀՀ ոստիկանություն
ԶՈՒ ստորաբաժանումներն իրենց հրամանատարներով միացել են ԳՇ-ի արված հայտարարությանը. Մանուկյան
Վարչապետի աշխատակազմն անհիմն է համարում նախագահի աշխատակազմից ստացված առարկությունները
20:00
Հյուսիսային Սառուցյալ օվկիանոսը 2055 թվականին սեպտեմբերին հնարավոր է՝ չսառչի
19:45
Ստրասբուրգում հասարակական տրանսպորտն անվճար կդառնա երեխաների համար
19:30
Սոֆի Լորենը հայտարարել է, որ իր համար ամենաարժեքավոր իրը պիցցայի վառարանն է
Պախանի՝ Քոչարյանի մանկլավիկներից մի քանի օր է սպառնալից զանգեր եմ ստանում․ Արման Բաբաջանյան
ԳՇ պետին պաշտոնանկ անելու միջնորդությունը կրկին ուղարկում եմ ՀՀ նախագահին․ Նիկոլ Փաշինյան
Մեկ օրում Ռուսաստանում հաստատվել է COVID-19-ի 11 534 նոր դեպք
19:00
Բրիտանիայում հայտնաբերվել է ավտոմեքենաների արտանետումները կլանող բույս

Բացե՞լ, թե՞ չբացել. համահայկական մեծ դիլեման

Հունվարի 11-ի մոսկովյան եռակողմ հանդիպումից և հաղորդուղիների բացման վերաբերյալ համատեղ հայտարարությունից ու պայմանավորվածություններից հետո Հայաստանում քննարկման առարկա է դարձել ապաշրջափակման, այսպես ասած, նպատակահարմարության հարցը: Նախ՝ ինչպես առիթ ունեցանք արձանագրելու նախօրեին, Հայաստանում պետք է ներքաղաքական և ներհասարակական լայն կոնսենսուս՝ անկախ քաղաքական հայացքից կամ շահից, որ չի կարող Երևանը գնալ որևէ ապաշրջափակման կոնկրետ որոշման, քանի դեռ լիարժեք և սպառիչ լուծում չկա ռազմագերիների և անհետ կորածների խնդրի առնչությամբ: Դրանով հանդերձ, ապաշրջափակման հարցում աշխատանքային գործողություններ ու քննարկումներ լինել, իհարկե, կարող են՝ թե՛ արտաքին, թե՛ ներքին տիրույթում: Առնվազն տարօրինակ կլինի պնդել, որ շրջափակված Հայաստանը ավելի նախընտրելի է ապաշրջափակվածից: Անցնող երեք տասնամյակում գլխավոր հարցն այդ առնչությամբ եղել է այն, թե որն է Հայաստանի ապաշրջափակման գինը: Եթե այդ գինը Հայաստանի անվտանգային համակարգի ապամոնտաժումն էր, այսինքն՝ Արցախի ազատագրված տարածքների հանձնումը Բաքվին, ապա այդ ապաշրջափակումը Հայաստանի համար անհամարժեք թանկ գին էր, ինչը բերում էր մերժում ենթադրող դիրքորոշման:

Ի վերջո, ծանր, բարդ, սակայն հավաքական կամքի, նվիրումի, համազգային փոխհամաձայնության միջավայրի պայմաններում հայությունն ուներ շրջափակված պայմաններում գտնվող պետությունն անգամ զարգացնելու և դիմադրունակ պահելու ներուժ, հատկապես երբ դա հաղթանակը պահելու համար էր: Ցավալիորեն, Հայաստանը չունեցավ այն վերնախավը, որը կապահովեր այդօրինակ պետական ու համահայկական հավաքականություն: Ստացվեց անոմալ պատկեր՝ մի կողմից ապաշրջափակման մերժում հանուն հաղթանակի, մյուս կողմից՝ հաղթանակի համար մոբիլիզացիայի փոխարեն նույն հաղթանակի եղած փաստի տարաբնույթ և տոտալ մսխում հանուն անձնական կամ խմբային բարեկեցության: Մեծ հաշվով, այդ վտանգավոր և կործանարար ասիմետրիան հանգեցրեց նրան, որ Հայաստանը ներկայումս կանգնած է ապաշրջափակման հարցի առաջ, բայց արդեն որպես պարտված և անվտանգության համակարգով կազմաքանդված պետականություն: Այն, ինչից տագնապելով մենք մերժում էինք ապաշրջափակման հեռանկարը, չցանկանալով դրա համար վճարել մեր անվտանգությամբ, մենք կորցրին հափշտակվածության ռեժիմում ծայրահեղ անարդյունավետ կառավարման երեք տասնամյակի հետևանքով: Մյուս կողմից, անգամ այս պայմաններում, մենք դարձյալ ունենք կորցնելու բան: Այդ դեպքում խոսքը տարածքների մասին չէ, այլ մեր ազգային ու պետական իրավունքների: Ապաշրջափակումը չպետք է տեղի ունենա դրանց հաշվին: Ներկայումս առավելապես այդ իրավունքներն են, որ ապահովում են մեր սուբյեկտիվության թեկուզ բարակ մի թել: Այն կորցնելու դեպքում, ապաշրջափակումը իրականում կվերածվի մեր վզին փաթաթված օղակի:

Մյուս կողմից, անվտանգային, ռազմա-քաղաքական սուբյեկտիվության ներուժի ահռելի մասը տանուլ տալուց հետո, հափշտակվածության ռեժիմը մեզ համար դառնում է անհամեմատ ավելի ծանր բեռ, քան մինչև պարտությունն էր՝ հաշվի առնելով ոչ միայն նոր ռազմա-քաղաքական ռեգիոնալ իրողությունները, այլ նաև մեր ներհայկական տրամադրություններն ու ծայրահեղացող բևեռացվածությունը: Պարտությունը փաստ է, ցավալի, ողբերգական, աղետալի, անամոք կորուստներով, սակայն փաստ, որը մեզանից պահանջում է այդ իրողությունից բխող որոշումներ: Մենք պետք է վերականգնվենք ապագա հաղթանակի համար: Ըստ այդմ՝ լրջորեն պետք է խորհենք, առանց էմոցիաների և առանց զգայական, ուռա-հայրենասիրական նախադեպային խաբկանքի, թե մեր վերականգնման համար որքանով է անհրաժեշտ կամ կարևոր ռեսուրս հաղորդուղիների բացումն ու ապաշրջափակումը: Այն բոլոր դեպքերում լինելու է ռիսկային և պահանջելու է մեզանից պատրաստ լինել տնտեսական, քաղաքական, ռազմա-քաղաքական ռիսկերի: Բայց, եթե մենք ի վիճակի չենք դրանց պատրաստ լինել բաց պայմաններում, ապա մենք ընդհանրապես անկարող ենք լինելու ռիսկերի պատրաստվել և դիմակայել փակ ռեժիմի դեպքում: Ամեն ինչ պետք է ծանրութեթև արվի հանգամանալից, առանց մանիպուլյացիաների, եթե ժամանակակից Հայաստանում դա ընդհանրապես հնարավոր բան է: Մենք պատերազմը պարտվեցինք, որովհետև տանուլ էինք տվել մեր հաղթական պատերազմին հաջորդած հարաբերական խաղաղությունը: Մենք իրավունք չունենք տանուլ տալ այս պատերազմին հաջորդող խաղաղությունը, հատկապես երբ առավել քան անորոշ է, թե որքան կտևի այն: Որքան երկար տևի, այնքան լավ է մեզ համար, բայց եթե մենք պատրաստ ենք դուրս լինել կարծրատիպերից և զգայականությունից և սառը ու վերքաղաքական մտայնությամբ ու էթիկայով քննարկել մեր հնարավորությունների ու ռիսկերի հարաբերակցությունը:

Լուսանկարը՝ Armeniasputnik-ի

Բաժիններ
Ուղիղ
Լրահոս
Որոնում
new adriver("adriver_banner_525093214", {sid:216038, bt:52, bn:28});