Լուրեր
Հեղափոխությունից հետո ժպիտը եկավ քաղաքի վրա. հիմա նորից սկսել ենք իրար չսիրել․ Հրանտ Թոխատյան

«Հայ հանդիսատեսը թատերասեր է: Եվ եթե հետաքրքիր գործ է բեմադրվում, հնարավոր չէ, որ հանդիսատեսը չգա»: Այս մասին «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում ասաց դերասան, ՀՀ ժողովրդական արտիստ Հրանտ Թոխատյանը:

2018թ. թվականի հունվարին քաղաքապետարանի որոշմամբ «Կանազ» մշակույթի պալատի շենքը ներդրումային ծրագրի դիմաց 10-ը տարի ժամկետով անվարձահատույց հանձնվել է դերասան Հրանտ Թոխատյանին` մշակութային գործունեություն ծավալելու նպատակով:
Դերասանի խոսքով՝ ժամկետը շատ քիչ է նախատեսված աշխատանքներն իրականացնելու համար: «Շենքը շատ անմխիթար վիճակում է, փորձ է կատարվում վերականգնել շենքի նախկին տեսքը: «Շատ էինք երազում ունենալ մեր բեմը, ավելացնել լավ ներկայացումների քանակը, հնարավարություն տալ նաև այլ խմբերի, որոնք բեմ չունեն, և նաև այն երիտասարդներին, որոնք թատերական ինստիտուտն ավարտելուց հետո բավականին երկար սպասում են, մինչև կունենան բեմ: Սա կլինի առաջին մասնավոր թատրոնը: Կունենանք թատերական դպրոց, որտեղ նոր ոճի ներկայացումներ խաղալու համար դերասաններ կպատրաստենք: Ուզում ենք ունենալ նաև մանկական դպրոց և նոր շունչ տալ դերասանի մասնագիտությանը»,- նշեց Հ. Թոխատյանը՝ հավելելով, որ պայմանագրում կա մի խնդրահարույց կետ, դա այն է, որ ցանկացած պահի քաղաքապետարանը կարող է շենքը ետ վերցնել՝ անկախ նրանից, թե որքան ներդրումներ են եղել: «Այս պայմանագիրը պետք է վերանայվի: Մենք առաջարկներ ենք ներկայացրել քաղաքապետարան,- նշեց դերասանը: Նրա հավաստմամբ՝ հոկտեմբերին կսկսվեն շենքի վերակառուցման աշխատանքները. պետության բյուջեից գումար չի տրամադրվի, 3,5 միլոն դոլարի ներդրում կկատարվի մշակույթի ոլորտում:

Հարցին՝ թե արդյոք թավշյա հեղափոխությունից հետո Հայաստանի քաղաքացիների սպասելիքներն ու ակնկալիքներն արդարացվել են, Հրանտ Թոխատյանը նշեց. «Աշխարհը կարող է պրոգրես ապրել, երբ նոր ուժեր են գալիս, նոր մտածելակերպ, նոր կարողություններ: Երբ սկսել էին փնովման գործընթացը, ես ասում էի՝ սպասենք ոտքի կանգնեն, հասկանան՝ ուր են եկել, որ կարողանան իրենց գիտելիքները ներդնել երկրի զարգացման համար, ցավոք այդ գործընթացը շատ երկար է տևում:

Թավշյա հեղափոխությունից հետո ժպիտ եկավ քաղաքի վրա, ջերմ, լուսավոր ժպիտ, որ հեռացել էր վարդագույն հրաշքից՝ Երևանից… Ես հույս ունեի, որ այս քաղաքի բարիությունը կվերադառնա… Գորշությունը պետք է հեռանա մեզանից: Իսկ հիմա նորից սկսել ենք իրար չսիրել, չնկատել, անտեսել:

 

Մանրամասն՝ տեսանյութում:

  • Դիտումներ՝ *