Ի՞նչ է կատարվում Հայաստանում, ի՞նչ խմորումներ են ընթանում իշխանության օղակներում, միջանցքներում: Շատերն են փորձում բարդ պատասխաններ գտնել, թե ինչ է կատարվում իշխանության մեջ: Իսկ այն, ինչ կատարվում է երկրում վերջին օրերին ընդամենը հաց և տեսարաններ պարզ բանաձևի դրսևորումն է: Հաց չկա՝ քիչ է, ուզողները շատ են, արտագաղթի տեմպերը հացի նվազմանը զուգահեռ չեն ավելանում՝ հացը ամեն դեպքում ավելի արագ է նվազում, հետևաբար նաև ուտող և ուզող բերաններն են ավելանում:
Իշխանությունը խնդիր ունի զբաղեցնելու այդ բերանները, որ հաց չուզեն: Ինչպե՞ս զբաղեցնել: Կա դեռևս դարերից եկող համաշխարհային բանաձև՝ հաց և տեսարան: Եթե հաց չկա, ուրեմն տեսարաններ, որպեսզի հացի համար բացված բերանը այդպես էլ բաց մնա տեսարաններից՝ մարդկանց մոռացնել տալով հացի մասին: Իսկ կուլիսներում շարունակում են «լափել» պետության փողերը, որովհետև «լափի» ժամանակաշրջանի ավարտը դրսևորող միակ առարկայական ցուցիչը ոչ թե տաղանդավոր դերասանների ի հայտ գալն է Ազգային ժողովում կամ կառավարությունում, ոչ թե փոխադարձ մերկացումներն են, թե՝ դու օֆշորագող ես, իսկ դու էլ դիզելագող, այլ այդ ամենի իրավական շարունակությունը, հետաքննությունը, բացահայտումը, ապացուցումը և դատավճիռը:
Այ, երբ դերասաններից որևէ մեկը հայտնվի ճաղերից այն կողմ, դա արդեն հիմք կտա հասարակությանը եթե ոչ բացականչելու, ապա գոնե մտածելու՝ «հավատում» ենք: Այլապես Ստանիսլավսկի լինել պետք չէ՝ տեսնելու համար, թե որքան անհամոզիչ են խաղում իրենց դերերը բոլորը, և որքան անիմաստ ու թանկ է հասարակությունը վճարում այդ թատրոնի համար՝ միլիարդ դրամներ, որոնք կարող էին շատ ավելի կարևոր բաների վրա ծախսվել:
Հասարակությունն ամբողջությամբ չէ, որ գիտակցում է, թե ինչքան թանկ է վճարում այդ թատրոնի համար, որ մատուցում են պրոֆեսիոնալիզմից չափազանց հեռու մակարդակով: Համենայնդեպս՝ նկատելի է, որ չնայած թատրոնի և թալանի ակներևությանը, հասարակական ճնշումն այդ իմաստով իշխանության վրա բավարար չէ: Հասարակությունը ծանոթանում է, տեղեկանում, զայրանում, բայց ընդհանուր առմամբ արդեն որևէ նոր բան այդ ամենի մեջ չտեսնելով՝ ձեռքը թափ է տալիս, թե՝ դա ի՞նչ նորություն է, մի՞թե գաղտնիք է, որ բոլորն անխտիր թալանում են ու լափում:
Մինչ այդ պահը հասարակությունն իրավացի է, իսկ ձեռքը թափ տալուց հետո սկսվում է սխալը, որովհետև թալանը կշարունակվի այնքան, քանի դեռ ձեռք թափ տալը վերջին գործողությունն է, որ անում է հասարակությունը: Մյուս կողմից՝ ակնհայտ է, որ այստեղ հարկավոր է հանրային ինքնակազմակերպման մեխանիզմ: Սովորաբար դա քաղաքական ուժերն են, սակայն նրանք կոկորդ են պատռում ընտրությունների ժամանակ, իսկ ընտրություններից հետո բացում են կազինոներ և եկեղեցիներում իրականացնում են կոլեկտիվ աղոթքներ՝ հասարակությանը թողնելով սեղանների թերմացքը և երևի թե հետո դիտելով ու մտածելով, թե ինչպես այդ պատկերը օգտագործեն անհրաժեշտության դեպքում:
Հետևաբար՝ հրամայական է հասարակության ինքնակազմակերպման նոր մեխանիզմների առկայությունը, որովհետև եթե դրանք չկան, վերջ չի լինելու թալանին, և հասարակությունը շարունակելու է շատ թանկ վճարել անտաղանդ դերասանական խաղի համար:
