Երևանի ավագանու ընտրության արդյունքից հետո հաճախ է հնարավոր լսել գնահատական քաղաքական դաշտի ամայացված լինելու և այդ պայմաններում ընտրության, այսպես ասած, ժամանակավրեպ լինելու, սխալ լինելու մասին: Այսպես ասած՝ աքսիոմատիկ առումով այդ ամենն իհարկե այդպես է, սակայն քաղաքականությունը, հասարակական-քաղաքական կյանքի հանրային դիտարկումը պետք է անել շատ կոնկրետ իրողություններից ու հանգամանքներից ելնելով: Այլապես հնչող գնահատականներին պետք է հաջորդի կոչը կամ առաջարկը Հայաստանում վերացնել ընտրությունը, մինչև չկայանա քաղաքական դաշտը: Բայց ո՞րն է լինելու քաղաքական դաշտի կայացման չափանիշը, այսինքն՝ ե՞րբ և ինչո՞վ պետք է գնահատվի, որ դաշտը կայացած է, և ուրեմն արդեն կարելի է կազմակերպել ընտրություն: Հասկանալի է, որ այդպես շարունակելու դեպքում կարող ենք հասնել կատարյալ աբսուրդի: Առավել ևս, որ Հայաստանում քաղաքական դաշտը նոր չէ, որ ամայացած էր: Հայաստանում քաղաքական դաշտի ամայացումը սկսվել է 1995-96 թվականների ընտրական փուլից, որոնք ըստ էության առաջինն էին նորանկախ Հայաստանում, քանի որ 1991-ի ընտրությունը միայն ֆորմալ առումով է հնարավոր բաժին հանել անկախության շրջանին, իրականում այն ավելի շատ կրում էր շարժման, ոչ թե պետականության և պետության դրոշմը:
Պետությունն իր ստեղծումից չորս տարի անց առաջին ընտրությունը կազմակերպեց 1995-ին, մեկ տարի անց էլ՝ առաջին նախագահական ընտրությունը, և այդ փուլով էլ առաջին իսկ քայլով տապալվեց ընտրական մեխանիզմը Հայաստանում, դեռևս չսկսված վերացավ ընտրություն երևույթը, ինստիտուտը: Իսկ եթե չկա ընտրության ինստիտուտ, եթե այն միայն ֆորմալ է, իսկ իրականում չի գործում, չի կարող լինել քաղաքական դաշտ:
Հայաստանում քաղաքական կյանքը վերածվեց պարզ ֆորմալության, որտեղ ինչ էլ կատարվեր, պարզ էր, որ ընդդիմությունը չի կարող ընտրական մեխանիզմով հավակնել իշխանափոխության: Բայց ներկայումս քաղաքական դաշտի քայքայվածությամբ ընտրության աննպատակահարմարություն հիմնավորող սուբյեկտները այդ տարիների ընթացքում որևէ անգամ չհայտարարեցին, որ Հայաստանում պետք է վերացնել ընտրությունը, քանի դեռ չկա քաղաքական մրցակցություն և կայացած քաղաքական դաշտ:
Հիմա, երբ կա ընտրության հնարավորություն և պարզ է դառնում, որ նախկին իշխանությունն այլևս չի կարող հավակնել ավելիին, քան կա իրականում և ինչին արժանացել է, հանկարծ հայտնվում են խորագետ փորձագետներ, տարաբնույթ քաղաքական մասնագետներ, որոնք կոչ են անում չանել ընտրություն, որովհետև չկա քաղաքական դաշտ: Դա կոչ է պահպանել իրականության ցուցանակային բնույթը՝ այդպիսով պահպանելով այն արհեստական ստատուս քվոն, որ կա այժմ: Դա էլ իր հերթին նշանակում է Հայաստանում պահպանել իրավիճակը, երբ պետությունը, պետական կառավարման համակարգերը իրականում դեկլարացիա էին, իսկ կառավարումը իրականացվում էր բոլորովին այլ մեխանիզմով: Տարբերությունը կլինի այն, որ կոռուպցիոն ստվերային մեխանիզմի փոխարեն այժմ կգործի ոչ կոռուպցիոն մեխանիզմ, կամ չի գործի որևէ մեխանիզմ ընդհանրապես, որովհետև ստվերայինը կա՛մ պետք է լինի կոռուպցիոն, կա՛մ քրեական, կա՛մ երկուսը մեկում:
Ներկայումս հանրությունը թավշյա հեղափոխությամբ մերժել է թե՛ մեկը, թե՛ մյուսը, և բուն առանցքը եղել է այն, որ Հայաստանում պետական մեխանիզմը պետք է լինի կառավարման գործիք, ոչ թե ստվերային կառավարման քողարկման գործիք: Ներկայումս խոսելով քաղաքական դաշտի չկայացածության հիմքով ընտրություն իրականացնելու աննպատակահարմարության մասին՝ այդ խոսքերի հեղինակները գործնականում առաջարկում են պետությունը, պետական մեխանիզմները դիտարկել իբրև քող, իբրև դեկլարացիա: Իսկ հաշվի առնելով այն, որ դրա տակ չկա արդեն ստվերային կառավարման մեխանիզմը, ստացվում է, որ նրանք առաջարկում են կառավարման որևէ մեխանիզմի բացակայություն, այլ կերպ ասած՝ ուղիղ ճանապարհ դեպի քաոս կամ խառնաշփոթ, կամ ուղղակի դեպի պղտոր ջուր, որտեղ սպասում են թերևս հայտնի «ձկնորսներ»:
