Երեկ Երևանում ստորագրվել է Հայաստանի և Եվրասիական տնտեսական հանձնաժողովի միջև հարաբերությունների խորացման հուշագիր, որը ստորագրել են Հայաստանի վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը և Եվրասիական հանձնաժողովի նախագահ Վիկտոր Խրիստենկոն: Սա, ըստ էության, սեպտեմբերի 3-ին Հայաստանի հայտարարված կապիտուլյացիայի շարունակության ակտերից մեկն է, որն ինչ-որ առումով մի կողմից արդեն վերածվել է տեխնիկական ֆորմալության, մյուս կողմից, սակայն, շարունակում է հանդիսանալ Հայաստանի վրա քաղաքական գրոհի գործընթաց:
Բանն այն է, որ Ռուսաստանը նույնիսկ սեպտեմբերի 3-ից հետո շարունակում է ակնհայտորեն չվստահել Հայաստանին, և մի կողմից ակնհայտորեն ցույց են տվել, որ Մաքսային միությունում Հայաստանի ժամանակն ու հավեսը դեռ չունեն, իսկ մյուս կողմից` Հայաստանին չեն ցանկանում պարզապես բաց թողնել, ակնհայտորեն վախենալով, որ կարող է ուղղակի «փախչել ձեռքից»:
Այս փաստաթղթերի իրական նպատակը հանդիսանալու է Հայաստանը վակուումային դրության կամ անկշռության մեջ պահելը, և այս նպատակի ճանապարհին Ռուսաստանը դեռ շատ փաստաթղթային պարտավորություններ կդնի Հայաստանի առաջ: Այս պարտավորությունների շնորհիվ մի կողմից Հայաստանը կախված կմնա գործընթացից, իսկ մյուս կողմից էլ` Հայաստանի համար միշտ նորանոր քայլեր կլինեն Մաքսային միության անդամ դառնալու տեսանկյունից:
Այսինքն` Ռուսաստանը Հայաստանը դրել է երկու քարի արանքում, երբ չկա ճանապարհ թե՛ առաջ, թե՛ հետ: Եվ երբ այս ամենից հետո Հայաստանի պաշտոնյաները հեզաճկուն դիմախաղերով փորձում են բացատրել հասարակությանը, թե ինչ հայրենանվեր որոշում են կայացրել Մաքսային միությանն անդամակցելով, մնում է ընդամենը զարմանալ, թե պետականության գիտակցության ինչ աստիճանի անկման դեպքում է հնարավոր հասնել նման վարքագծի:
Ներկայումս պարզապես Ռուսաստանը, ըստ էության, իր ձեռքն է վերցրել նաև այս գիտակցական անկման, դեգրադացիայի գործընթացը, որպեսզի այդ անկման ընթացքում անակնկալներ լինեն միայն Հայաստանի հասարակության համար, իսկ Ռուսաստանի համար ամեն ինչ լինի միանգամայն կանխատեսելի:
