Ազատության և ստրկության մասին. մամուլ

«Հրապարակ» օրաթերթի գլխավոր խմբագիր Արմինե Օհանյանն այսօրվա խմբագրականում գրում է.

 «Երբ առողջ, ուժերի ծաղկման շրջա­նում գտնվող, առաջին հայացքից մտածելու ընդունակ այրը հայտա­րարում է, թե Հայաստանն այլ ընտ­րություն չուներ, Հայաստանի միակ ճշմարիտ ուղին ռուսի լծի տակ մտ­նելն է, նրա ներկայությունն իր հողի վրա օրհնելն ու նրան հպատակվե­լը, հասկանում ես, որ ինչ-որ կարև­որ բան ինչ-որ կարևոր պահի խա­թարվել է:

 Գուցե ազգային արժա­նապատվության զգացո՞ւմն ենք կորցրել: Գուցե մեր երակներում հո­սող արյո՞ւնն է ջուր դառել: Գուցե հայրենիքի, ազատության, անկախ պետականության գաղափարնե՞րն են մաշվել: Իսկ գուցե հպարտներն ու համարձակները լքել են այս հո­ղը՝ այն թողնելով վախկոտներին ու խեղճերի՞ն: Ես հրաժարվում եմ հասկանալ այն մարդկանց, ովքեր նախընտրում են ապրել անկախու­թյունը կորցրած երկրում և կար­ծում են, որ մի փոր հացը մի կտոր ազատությունից ավելի կարևոր է: Չեմ ուզում հավատալ, որ անկախ պետության պայմաններում ծնված ու ապրած երիտասարդները կարող են հանդուրժել այլ երկրի կցորդի, մարզի, «ֆորպոստի» կարգավիճա­կը: Վստահ եմ, որ «նոր ստրկու­թյան» կողմնակիցները սովետի ժամանակ ապրած, սով ու պատե­րազմ տեսած, հետո երեք ռուբլիա­նոց երշիկով երջանկացած, հերթե­րում իրենց կյանքը մաշած մեծա­հասակներն են կամ նրանց փո­խանցած հիշողությունն իրենց զե­ներում ամուր պահած սերունդը: Չի կարող արտերկրում շրջագայած, Եվրոպաների ազատության համն առած, քաղաքակիրթ երկրների ժո­ղովրդավարության օդը շնչած ՀՀ քաղաքացին նախընտրել պուտինյան Ռուսաստանը՝ իր բյուրոկրա­տիզմով, կոռումպացվածությամբ, մեծապետականությամբ ու այլատյացությամբ: Անգամ իմ սերնդակիցները, որոնք իրենց երիտասար­դությունն ապրել են սովետական տարիներին, վայելել սովետական դանդաղ ու ապահով բարեկեցու­թյունը, չեն կարող չնա­խընտրել ազատ, անկախ և ինքնուրույն Հայաս­տանը»:

 

Լուսանկարը՝ PanARMENIAN Photo-ի