Ղարաբաղյան խնդրի կարգավորումը հնարավոր է միայն քաղաքական մեթոդներով: Այս մասին Բաքվում հայտարարել է ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինը:
Սա նշանակում է, որ Ղարաբաղյան կարգավորման գործընթացում առաջիկա ամիսներին, ըստ էության, նշանակալից տեղաշարժեր չեն լինելու և՛ բանակցային, և՛ սահմանային առումով: Այսինքն՝ երկու դեպքում էլ կպահպանվի, այսպես ասած, սովորական վիճակը: Իհարկե, սա նշանակում է, որ Հայաստանը պետք է աչալուրջ լինի սահմանում, քանի որ ադրբեջանցիները ժամանակ առ ժամանակ կշարունակեն հայ զինվորների կյանքի հանդեպ դիպուկահարային կամ դիվերսիոն ոտնձգությունները, նաև սահմանամերձ գյուղերի բնակիչների հանդեպ:
Ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման գործընթացում «սովորական» վիճակը նշանակում է նաև, որ Հայաստանում աշնանը սպասվող ներքաղաքական այսպես ասած թեժացումների առիթներից մեկը կարծեք թե դուրս է գալիս օրակարգից:
Ղարաբաղյան հարցը վերջին շրջանում սկսել էր դիտարկվել որպես այդպիսին, այսինքն՝ որպես հիմք, որի վրա աշնանը կկառուցվեր ներքաղաքական գրոհը իշխանությունների դիրքերին: Սակայն Պուտինի՝ Բաքվում արած հայտարարությունը հիմքեր է տալիս ենթադրելու, որ գրոհը առնվազն այս հիմքերով հետաձգվում է: Սա էլ նշանակում է, որ ներքաղաքական թեժացման համար պահանջվելու են այլ առիթներ ու հիմքեր: Այստեղ կարծես թե առաջնայինը մնում է սոցիալականը:
Սոցիալականի տեսանկյունից, իրավիճակն իսկապես պարարտ է: Սակայն այդ իրավիճակը պարարտ է արդեն մոտ հինգ տարի: Բայց հինգ տարվա ընթացքում այդ պարարտ հողում կա՛մ ոչ մի բերքատու բան չի ցանվել, կամ էլ ոչ մի ցանող չի կարողացել խնամել իր սերմը այնպես, որ բերք տան և արդյունք երևա: Այս տեսանկյունից քիչ հավանական է, որ սոցիալական հիմքերի վրա հնարավոր լինի ներքաղաքական թեժացումներ հրահրել աշնանը, եթե իհարկե իշխանությունները որևէ մակարդակում չկայացնեն որոշումներ, որոնք կրկին հասարակական դժգոհության մեծ ալիք կբարձրացնեն:
Մյուս կողմից, սակայն, այս առումով հասարակական դժգոհություն ասվածն էլ իսկապես հետաքրքրական և անկանխատեսելի տրամաբանություն ունի: Հասարակությունը կարող է ընդվզել տրանսպորտի ուղեվարձի դեպքում, սակայն նստել տանն ու վճարել թանկ գազի կամ թանկ լույսի դիմաց: Այս անկանխատեսելիությունն ինչ-որ տեղ կարող է անակնկալներ սպասելու հիմք լինել, առավել ևս, որ ուշ աշնանը, բնականաբար, ավելի է զգացվելու թանկ գազի և լույսի ծանրությունը: Իսկ Հայաստանն էլ, ինչպես հայտնի է, ուշ աշնանն է նախաստորագրելու Եվրամիության հետ Ասոցացման համաձայնագիրը, որը դարձել է Հայաստանի ներքին ու արտաքին քաղաքական կյանքի անկյունաքարային նշանակություն ունեցող իրադարձությունը: Ամեն ինչ դրա շուրջն է, բխում է դրանից կամ գործում է դրա դեմ: Մի բան, սակայն, լավ է: Լավ է, որ Ղարաբաղի հարցն այս ամենից դուրս է մնում և չի ենթարկվի մանիպուլյացիոն խաղարկումների:
Նկատի ունենալով Ղարաբաղյան խնդրի նրբությունը, ինչպես նաև չափազանց մեծ, առանցքային նշանակությունը Հայաստանի և Ղարաբաղի ժողովրդի անվտանգության տեսանկյունից, մանիպուլյացիաների առարկա դառնալու պարագայում այն կարող էր իսկապես լուրջ վտանգների առաջ դնել հայկական երկու պետականությունները՝ առնվազն խուճապային տրամադրություններ առաջացնելով բնակչության շրջանում և Հայաստանն ու Ղարաբաղը խոցելի դարձներ քարոզչական հարվածների համար: Իսկ 21-րդ դարում այդ հարվածները հաճախ ավելի ուժգին և վնասաբեր կարող են լինել, քան հարվածները զենքով:
