Wednesday, 12 06 2024
Ուսանողի սպանության մեղավորը ոչ թե 21-ամյա երիտասարդն է, այլ կեղծ ցուցմունք տված նրա ընկերը
Ցանկություն չունենք շենք գրավելու. Գալստանյանը աջակիցներին վերադարձրեց «ճամբար»
17 ոստիկան վնասվածքներով հիվանդանոցում են. ոստիկանապետ
«Գործ ունենք ոչ թե հոգևորականի, այլ ռեվանշիստ, բիզնեսմեն տերտերի հետ»․ Պապոյան
Կադրերում երևում է՝ ինչպես են ցուցարարները հրահանգով հարձակվում ոստիկանական պատի վրա
ՔԿ-ն դիմել է դատարան՝ Ստեփանակերտի քաղաքապետի կալանքը 2 ամսով երկարաձգելու միջնորդությամբ
Ինչպես է սրբազանը հարձակվում ոստիկանների վրա. կադրեր բախումներից
«Բերանդ լվա», «Անբարոյական». Փաշինյանի ելույթի ժամանակ կրկին կրքերը թեժացան
Եթե պարզվի օրենքից դուրս որևէ բան է տեղի ունեցել, կլինի արձագանք. Փաշինյան
«Պետք եղավ Էշով կգանք, պետք եղավ՝ մետրոյով». Գալստանյանը սպառնում է բռնել Փաշինյանին
Գնա՞նք բռնելու Փաշինյանին. Գալստանյանը դիմեց ցուցարարներին
Լավ տղերքով հավաքվեք, ես՝ մենակ, Գալստանյանը ՔՊ պատգամավորներին «ռազբորկի» կանչեց
Ապօրինի ուժ չի կարող կիրառվել. Փաշինյանը՝ ոստիկանների կիրառած միջոցների մասին
Կինը հայհոյում է. եթե տիկին Կյուրեղյանին չկառավարեք, ինձնից չնեղանաք. Սիմոնյանը՝ ընդդիմադիրներին
Փաշինյանը խոստացավ աշխատել իր վրա և օրինակելի դառնալ Օհանյանի համար
Փաշինյանը խոստացավ աշխատել իր վրա և օրինակելի դառնալ Օհանյանի համար
Չեմ կասկածում՝ պատերազմի ռիսկը կառավարելով պիտի ստանանք տևական խաղաղություն. Փաշինյան
Լուսաձայնային նռնակը պայթում է, երբ ցուցարարը փորձում է այն հետ նետել ոստիկանների վրա
«Այսօրվա հարձակման գլխավոր պատասխանատուն Գարեգին Բ-ն է»․ Ռուբինյան
«Նման ամպրոպ առաջին անգամ եմ տեսնում»․ Սուրենյան
ՄԻՊ-ը տեսակցել է հավաքի վայրում վնասվածքներ ստացած անձանց
Բաղրամյան պողոտայում տեղի ունեցած բախումների հետևանքով բուժօգնության է դիմել 30 անձ․ ՀՀ առողջապահության նախարարություն
22:45
ՏՀՏ գործատուների միության խորհրդի անդամներն այցելել են OVIO-ի՝ տարածաշրջանում խոշորագույն տվյալների մշակման կենտրոն
«Հարավային Օսեթիան Ռուսաստանի հետ միավորումը հետաձգեց. Վրաստանը ստանու՞մ է, թե՞ վճարում»:
Թուրքիայում միշտ վտանգ են կանխատեսում Հայաստանից. եթե բան չգտնեն, կասեն՝ քրդական ճամբար կա այնտեղ
Հայաստանը առիթ չունի խուճապի մատնվելու. Մակրոնի հրաժարականի թեման ավելորդ դրամատիզացվում է
Անկառավարելի իրավիճակ. ցուցարարները ագրեսիվ վարք են ցույց տալիս
21:40
Շվեյցարացի պատգամավորը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի խոսնակի պատճառով ընդհարվել է ոստիկանների հետ
Լուրերի արտակարգ թողարկում
Ցուցարարները փորձել են ճեղքել ոստիկանական պատնեշը. ինչու են կիրառվել հատուկ միջոցներ

Ինչու դա հնարավոր չէր ավելի շուտ

Սերժ Սարգսյանը պատրաստակամություն է հայտնել հանդիպել Ժիրայր Սէֆիլյանին ու ներկայացնել վիճակը պետության առաջ կանգնած մարտահրավերների հարցում: Դա հուլիսի 17-ին Հայաստանում «Սասնա ծռեր» ջոկատի կազմակերպած զինված ապստամբությունից հետո բանակցային գործընթացից մի տեղեկատվություն է, որ հրապարակեց միջնորդ Վիտալի Բալասանյանը:

Իհարկե, Սերժ Սարգսյանը պատրաստ է այդ հանդիպմանը՝ պայմանով, որ Սէֆիլյանին առաջնորդ ճանաչող ծռերը վայր դնեն զենքը: Իրադարձությունները Երևանում արդեն մոտենում են տասներորդ օրվան և շարունակում զարգանալ լի դրամատիզմով, երբ ամեն մի բացվող անարյուն առավոտը համարվում է պետականության ձեռքբերում, սակայն ամեն մոտեցող երեկոյի հետ՝ շատ փխրուն ձեռքբերում:

Հասկանալի է, որ պետականությունը, այն էլ ընդամենը 25-ամյա, այն էլ Արցախի լրջագույն խնդիր ունեցող՝ պատերազմի մեջ գտնվող, այն էլ բազմաթիվ ներքին համակարգային խնդիրներով, չի կարող երկար շարունակել այդ առավոտների և երեկոների վայրիվերումներով: Պետականությունը պահանջում է հանգուցալուծում, խորքային հանգուցալուծում՝ աղետից խուսափելու համար: Եվ այս համատեքստում, թերևս շատ կարևոր են հարցեր, որոնք ուղղված են հենց անցած ճանապարհին, որով ընթացել է Հայաստանը և հասել ներկայիս փակուղուն, կամ որով քաշել են Հայաստանը և մտցրել փակուղի:

Օրինակ՝ ինչո՞ւ հնարավոր չէր Սերժ Սարգսյան-Սէֆիլյան հանդիպում մինչև այն դրաման, որ ծավալվեց, կամ նույնիսկ որը հասունացավ Երևանի կենտրոնում: Այստեղ Սէֆիլյան-Սարգսյան հանդիպումը ավելի լայն երևույթի «մանրակերտ» պետք է դիտարկել: Այստեղ խոսքը հասարակություն-իշխանություն հանդիպման մասին է, հաշվետվողականության, երկխոսության մասին: Ինչո՞ւ պետք է զինված խումբը մտնի ՊՊԾ գնդի տարածք, զինված ապստամբության օջախ ձևավորվի Երևանում, որպեսզի Սերժ Սարգսյանը պատրաստակամություն հայտնի զենքը դնելու պայմանով հանդիպել Սէֆիլյանի հետ ու հարցեր քննարկել: Ինչո՞ւ պետք է դանակն անպայման հասնի ոսկորին, որպեսզի հետո կատարվեն բաներ, որոնք միանգամայն տրամաբանական, օրինաչափ, պետական առօրյա հանդիսացող երևույթներ են ցանկացած քաղաքակիրթ պետականության համար: Ինչո՞ւ Հայաստանի իշխանությունն անցնող քառորդ դարի ընթացքում այդպես էլ չսովորեց, չյուրացրեց կամ չցանկացավ սովորել ու յուրացնել ամենակարևորներից մեկը՝ չափի և իրականության զգացումը: Թե՞ դա չեն սովորում, չեն յուրացնում, դա կամ ունենում են, կամ ոչ, և չունենալու դեպքում ձեռք են բերում միայն չափն անցնելուց հետո:

Բայց եթե այդպես է, ապա դա նշանակում է, որ Հայաստանում իրավիճակը դեռ պարբերաբար անցնելու է այդ չափը, դանակը պարբերաբար հասնելու է ոսկորին, եթե չի փոխվում այն իշխանությունը, որը չունի չափի զգացում, որը չունի իրականության զգացում: Իսկ գոնե հուլիսի 17-ից հետո դա ձեռք բերելու շանս իշխանությունն ունի՞, թե՞ ոչ:

Այդ իրավիճակը ախտորոշելու դեպքում է հնարավոր խոսել իրավիճակից անարյուն ելքի հնարավոր տարբերակների մասին, որովհետև անարյուն ելք ասվածը պետք է ենթադրի երկարաժամկետ նոր իրողություններ, նոր իրավիճակ, որպեսզի ամեն ինչ չվերադառնա իր շրջանը, որպեսզի Հայաստանի համար անցնող տասը և դեռ պարզ չէ՝ որքան շարունակվելիք օրերը չլինեն ընդամենը սթրեսային, այլ հանգեցնեն պետականության համար նոր շրջափուլի: Այդ հեռանկարը պահանջում է նոր մոտեցում, իրավիճակի հանդեպ նոր դիտարկում ներգրավված բոլոր սուբյեկտների մոտ, այդ թվում՝ հասարակության: Կամ դրվում է իշխանափոխության հարց, որը չի լինի անարյուն, իսկ արյունն էլ չի լուծի ոչ մի հարց, կամ պետք է հարցերը դիտարկվեն արդեն այլ մտածողական հարթության վրա, որտեղ բոլոր կողմերը պետք է դրսևորեն նոր վարք:

Իրավիճակը հերոսների և հակահերոսների հարթության վրա դիտարկելը չի տանելու ոչ մի տեղ, լարվածությունը մեծացնելուց բացի: Եվ այստեղ իհարկե առաջին հերթին պետք է այդ նոր քայլը կատարի իշխանությունը՝ հրապարակավ ընդունելով սեփական համակարգային սխալները: Դա պետք է տեղի ունենար ապրիլյան պատերազմից հետո, բայց կատարվեց ընդամենը մասամբ, այն էլ գերազանցապես քարոզչական նկատառումներից ելնելով:

Հուլիսը ցույց տվեց, որ հասարակությունը տգետ չէ այդօրինակ քարոզչական խայծերը կուլ տալու համար: Հուլիսը, ըստ էության, ապրիլյան պատերազմն է, որ մնացել է Հայաստանի կոկորդին, որովհետև իշխանությունը գոնե այդ պատերազմից ուշքի գալու փոխարեն փորձեց այդ պատերազմից էլ առավելագույնը քաղել լոկ իր համար կամ առավելագույնը հենց իր, ոչ թե պետության համար փորձեց քաղել:

Եվ հիմա իշխանությունը պարտավոր է հանրությանը գոնե հուլիսին վերադարձնել այն, ինչ պետք է վերադարձներ ապրիլին: Բայց գործնականում, որովհետև ակնհայտ է, որ քարոզչական խայծերը Հայաստանում այլևս «իրացվելի» չեն: Եվ եթե գործնականում կատարվեն այդ քայլերը, ապա դրանց հանրային արձագանքը չի ուշանա, և ըստ էության՝ կփոխվի նաև իրավիճակը հերոսներով ու հակահերոսներով չափելու մթնոլորտը, ինչը էապես կձերբազատի իրավիճակը ավելորդ հանրային ճնշումից, կլիցքաթափի հոգեբանական լարվածությունը և կնպաստի խաղաղ հանգուցալուծման բովանդակային ելքին: Իսկ բովանդակային ելքը տվյալ դեպքում պետք է ենթադրի հանրայնորեն նոր չափի սահմանում՝ առաջին հերթին իշխանության համար: Հետո նաև՝ ընդհանրապես հասարակական-քաղաքական բոլոր սուբյեկտների:

«Սասնա ծռերի» կատարած քայլի խորքային արժեքը հենց այդ է, որ սեփական կյանքը դնելով ռիսկի տակ՝ նրանք անձնուրացաբար փորձեցին սահմանել նոր չափանիշներ հասարակական-քաղաքական, պետական կյանքի համար: Նրանք իշխանությանը բերեցին հանրության առաջ՝ դեմ առ դեմ, հասարակության խնդիրն է արձանագրել այդ վիճակը և ամրագրել դրա անշրջելիության մեխանիզմները:

Բաժիններ
Ուղիղ
Լրահոս
Որոնում