Լիտվայի պաշտպանության նախարար Յուոզաս Օլեկասը Վիլնյուսում Եվրամիության «Արևելյան գործընկերություն» ծրագրի շրջանակներում հրավիրված համաժողովում հայտարարել է, որ անհրաժեշտ է առավել սերտացնել ռազմական համագործակցությունը ԵՄ «Արևելյան գործընկերություն» ծրագրի անդամ երկրների հետ: Հեռավոր Վիլնյուսում ոչ այնքան հնչեղ համաժողովի ընթացքում հնչեցված այդ միտքն իրականում ունի շատ ավելի մեծ կարևորություն, քան կարող է թվալ առաջին հայացքից:
Բանն այն է, որ «Արևելյան գործընկերություն» ծրագիրն, առավելապես կենտրոնացած լինելով տնտեսական և քաղաքացիական բաղադրիչի վրա, ուշադրությունից կարծես թե բաց է թողել ժամանակակից աշխարհաքաղաքականության, ընդհանրապես աշխարհակարգի համար կարևոր ռազմական բաղադրիչը, անվտանգության բաղադրիչը: Մինչդեռ, ժամանակակից աշխարհում այս երկու կամ մի քանի բաղադրիչները սերտորեն միահյուսված են իրար, և հնարավոր չէ տնտեսությունն առանձնացնել անվտանգությունից՝ ռազմական անվտանգությունից, կամ դա առանձնացնել հասարակական կյանքից: Ամեն ինչը սերտորեն շաղկապված և ունիվերսալացված է, հետևաբար կոնկրետ պարագայում՝ «Արևելյան գործընկերության» դեպքում, ըստ էության, ստացվում է, որ տնտեսական ու քաղաքացիական առումներով կա ուղղություն դեպի Եվրամիություն, իսկ ահա ռազմական անվտանգության բաղադրիչի տեսանկյունից այս ծրագրի անդամ առնվազն որոշ երկրներ, և այս թվում՝ մասնավորապես Հայաստանը, գտնվում են այլ՝ հետխորհրդային, ներկայիս ռուսական հարթության մեջ: Իսկ սա իր հերթին իրավիճակը նմանեցնում է երկու ձիու վրա նստած լինելուն, ընդ որում՝ երբ ձիերը գնում են տարբեր ուղղություններով: Կարելի է պատկերացնել ձիավորի վիճակը, երբ մի ոտքով այս ձիու վրա է փորձում մնալ, մյուսով փորձում է պահվել մյուս ձիու հետ: Այդ ձիավորի վերջն, անկասկած, լավ չէ: Կոնկրետ Հայաստանը հայտնվել է գրեթե հենց այդ վիճակում. մի կողմից՝ Եվրամիության հետ հարաբերությունները խորացնելու փորձեր, մյուս կողմից՝ անվտանգության լուրջ խնդիրներ, որոնց լուծումները՝ լավ թե վատ, Հայաստանն առայժմ գտնում է միայն Ռուսաստանում, որովհետև եվրոպական կողմում Հայաստանի անվտանգության կարևոր մարտահրավերների կապակցությամբ կարծիքներն ու մոտեցումներն այնքան էլ հստակ չեն:
Լիտվայի պաշտպանության նախարարի հայտարարությունը վերաբերում է հենց այս իրողությանը և այդ խնդրի վրա ուշադրություն բևեռելու փորձ է: Առանց այդ խնդիրը լուծելու օբյեկտիվորեն կարող են չլինել մյուս խնդիրները լուծելու արդյունավետ հնարավորություններ: Այսինքն, սա առանցքային խնդիր է, որ բարձրացնում է Լիտվայի պաշտպանության նախարարը: Հայաստանի հետ անվտանգության առումով եվրատլանտյան հանրությունը համագործակցում է, իհարկե, ՆԱՏՕ-ի տարբեր ծրագրերով, սակայն այս ծրագրերում շատ են ընդհանրական իրողությունները, իսկ ահա կոնկրետ Հայաստանի հանդեպ եղած սպառնալիքների առումով եվրատլանտյան շրջանակներն առ այսօր չեն արել այնպիսի հայտարարություններ, որոնք քիչ թե շատ հստակ կլինեն Հայաստանի ժողովրդի համար: Վերջիվերջո, այս առումով Արևմուտքը Հայաստանի հասարակության համար նոր գործընկեր է՝ ի տարբերություն Ռուսաստանի, որի պարագայում կան հարյուրամյակներով ձևավորված կարծրատիպեր, որոնք ձևավորում են հասարակական կարծիք, ինչքան էլ որ այդ կարծիքի պրագմատիկ հիմքերը լինեն անբավարար: Կարծրատիպերն այդ տեսանկյունից իրենց գործն անում են, և Արևմուտքին այդ «մրցակցությունը» հաղթահարելու համար հարկ է անվտանգության հարցերում լինել առավել համոզիչ և հստակ, որպեսզի նաև տնտեսա-քաղաքացիական ինտեգրացիան ձերբազատվի ժամանակի ընթացքում ծագելիք անհարթություններից:
