Saturday, 25 06 2022
Դպրոցներից մեկում գողություն է կատարվել, արարքի հեղինակը վնասել է լաբորատորիաների սարքերը. Ժաննա Անդրեասյան
ՌԱԿ-ը կրում է այնպիսի արժեքներ, որոնք միտված են մեր պետականության և միասնության հզորացմանը. Փաշինյան
Շատ բան կախված է Փաշինյանի ցանկությունից, նախատեսված էր նրա այցը Իսրայել, բայց մինչ այժմ դա տեղի չի ունեցել․ Էսկին
Համայն հայության ջանքերի շնորհիվ Արցախում իրականացվում են մեծածավալ բնակարանաշինական աշխատանքներ. Արցախի նախագահ
Որ դեպքում մանդատներից կհրաժարվի Ռոբերտ Քոչարյանը
Փաշինյանը և Պուտինը հաստատել էին Մինսկի խմբի համանախագահության կարևորությունը. ՀՀ ԱԳՆ-ն ընդգծել է առաջնորդների համատեղ հայտարարության 24-րդ կետը
ՌԴ-ից ներմուծված սերմերը հարմարվել են հայաստանյան պայմաններին. Գյումրիի սելեկցիոն կայանում տեղի ունեցավ «Դաշտային Օր- 2022» միջոցառումը
Վաղարշակ Հարությունյանը և Յուրի Վորոբյովը քննարկել են Հայաստանի և Ռուսաստանի միջև միջխորհրդարանական փոխգործակցության ամրապնդման հարցեր
Բուհերի ընդունելության լրացուցիչ փուլի հայտագրումը կսկսվի հուլիսի մեկից․ ԳԹԿ
Վարչապետն ընդունել է ՌԱԿ Կենտրոնական վարչության ներկայացուցիչներին
Հայկական կողմը վերահաստատում է տարածաշրջանում խաղաղության և կայունության հաստատման իր հանձնառությունը. ՀՀ ԱԳՆ
Ալեն Սիմոնյանի գլխավորած պատվիրակությունը հանդիպել է ավստրիացի խորհրդարանականներին
19:00
Ստոլտենբերգն ու Էրդողանը քննարկել են Ֆինլանդիայի և Շվեդիայի՝ ՆԱՏՕ-ին անդամակցելու հարցը
18:45
Իրանը սկսել է իր առաջին ատոմային էլեկտրակայանի կառուցման նախագիծը
18:30
ԱՄՆ-ի գլխավորած դաշինքը հիասթափություն և ցավ է ապրում Ռուսաստանի հանդեպ պատժամիջոցների համար․ NYT
18:15
Իրանի ԱԳ նախարարը հայտարարել է, որ ԱՄՆ-ի հետ միջուկային ծրագրի շուրջ բանակցությունները շուտով կվերսկսվեն
Առանձին Ադրբեջան գոյություն չունի
Ռուսաստանում մեկ օրում հաստատվել է COVID-19-ի 3072 նոր դեպք. 61 մարդ մահացել է
Փորձ է արվում քաղաքականությունը իջեցնել թափառական կրկեսի մակարդակի
Նոր ռեկորդ՝ Վրաստանում. Ղազարյանների ընտանիքում ծնվել է 14-րդ երեխան
17:15
Մեդալները` Բաքվից Երևան․ Հայ մարմնամարզիկների ֆանտաստիկ արդյունքը․․․
17:09
Մոլդովայի նախագահն նախատեսում է առաջիկայում այցելել Կիև
«Լավրովյան պլանը» ամբողջանում է Հայաստանի հաշվին․ ի՞նչ է քննարկվել Բաքվում
16:45
ԱՄՆ Գերագույն դատարանը վերացրել է հղիության արհեստական ընդհատման իրավունքը
Մարիա Զախարովան առաջին անգամ անգլերեն երգ է գրել
16:15
Կիևը Գերմանիայից մեկ միլիարդ եվրո դրամաշնորհ կստանա
Ռուս պատրիարք Կիրիլն ընկել է Նովոռոսիյսկի տաճարում պատարագի ժամանակ
Ալթայում հրդեհի մակերեսը հասել է 2300 հեկտարի
15:30
ՆԱՏՕ-ի գագաթնաժողովը Մադրիդում պատմական կլինի. Ստոլտենբերգ
Հիմնադրամի միջոցներով 2021-ին Արցախում սկիզբ դրված շուրջ 80 մլն դոլարի ծրագրերն անխտիր իրականացվում են. Հայկակ Արշամյան

Ինչ էր պահանջվում Հայաստանից Վիեննայում

Վիեննայում տեղի ունեցած Սարգսյան-Ալիև հանդիպումը դեռ երկար ժամանակ կմնա հանրային և քաղաքական շրջանակների, մեդիայի և փորձագետների ուշադրության կենտրոնում:

Հանդիպումն իր բուն բովանդակային մասով շարունակում է մնալ անորոշության և խորհրդավորության տիրույթում, որի ևս մեկ վկայություն էր Սերժ Սարգսյանի օդանավային հարցազրույցը: Դրանից կարծես թե տպավորություն էր, որ Հայաստանը Վիեննա է գնացել լոկ ասելու, որ ինքը ստատուս-քվոյի պահպանմանը կառչած չէ և պատերազմ չի ուզում: Այսինքն՝ Հայաստանը Վիեննա էր գնացել ապացուցելու, որ ինքը խելոք է, իսկ Ադրբեջանը՝ չար: Ընդ որում՝ դատելով նույն Սերժ Սարգսյանի բազմաթիվ խոսքերից, թե հրադադարի մասին ադրբեջանական հավաստիացումները վստահելի չեն, պետք է եզրակացնել, որ Հայաստանը իր խելոքության և Ադրբեջանի չարության հանգամանքների դիմաց ըստ էության երաշխիքային, հավաստի ոչինչ չի ստացել: Վերջին հաշվով, հավաստին պետք է լիներ հենց այն, թե ինչքանով է Ադրբեջանը խելոքանալու և դադարեցնելու կրակելն ու սպանելը: Իսկ Սերժ Սարգսյանն ասում է, թե չի դադարեցնելու, հույս չունի, որ դադարեցնելու է: Ավելին՝ երբ Վիեննայում նոր էին ավարտվել բանակցությունները, ադրբեջանցիները դարձյալ հայկական զինուժի ծառայող են սպանել: Եվ սա, իհարկե, Վիեննայի հայտարարությունների «օդեղենության» ողբերգական, բայց ամենացցուն վկայությունն է:

Ռուսաստանի արտաքին գործերի նախարար Սերգեյ Լավրովը հանդիպումից հետո երկու հատկանշական հայտարարություն էր արել: Մեկը՝ այն, որ Լավրովը խոստովանել էր, թե հանդիպումն ամերիկյան նախաձեռնություն էր, իսկ մյուսը՝ այն, որ Ռուսաստանը շարունակելու է փնտրել փոխզիջումներ կողմերի միջև, փուլ առ փուլ, կազանյան պլանի արդիականացման շրջանակում:

Եթե Ռուսաստանը խոսում է կազանյան պլանի մասին՝ արդիական լինի թե հինավուրց, դա նշանակում է, որ Ռուսաստանը խոսում է Հայաստանի և Ղարաբաղի անվտանգության սպառնալիքների մասին, խոսում է Ադրբեջանի կրակելու իրավունքի մասին, քանի որ ապրիլյան պատերազմը, ըստ էության, հենց կազանյան պլանի հետևանքներից է և այդ պլանին Հայաստանի համաձայնության հետևանքներից, ինչպես համաձայնության մասին «Բլումբերգին» հարցազրույցում խոստովանել էր Սերժ Սարգսյանը:

Եթե կարգավորման գլխավոր որոնողը Ռուսաստանն է, ապա դա նշանակելու է ապակայունության շարունակում և պատերազմի մշտական վտանգ: Դրան զուգահեռ, ինչո՞ւ է Ռուսաստանը խոստովանում, որ Վիեննայի հանդիպումն ամերիկյան նախաձեռնություն է: Դա ակնհայտ էր, իհարկե, առանց Լավրովի խոստովանության էլ՝ հենց միայն օրակարգից, որտեղ հրադադարի պահպանման միջազգային մեխանիզմների հարցն է: Այդ հարցը մոտ երկու տարի առաջ օրակարգ է բերել հենց ԱՄՆ-ը, իսկ Ռուսաստանը երկու տարի շարունակ անտեսել է այդ հարցը՝ ըստ էության աջակցելով դա մերժող Ադրբեջանին:

Հրադադարի մեխանիզմների առկայությունը նշանակում է հակամարտությունը, այսպես ասած, կառավարելու և շանտաժի միջոցով հակամարտող կողմերի վրա իշխելու, դրանով հանդերձ Կովկասում ազդեցությունը պահելու ռուսական հնարավորությունների սահմանափակում: Վիեննայում հայտարարվում է, որ պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել ներդնել այդ մեխանիզմը: Սակայն որևէ մանրամասն, որևէ ճանապարհային քարտեզ գոյություն չունի, գոյություն չունի պատասխանատվության որևէ մեխանիզմ: Այս համատեքստում, Ռուսաստանն ըստ ամենայնի խոստովանում է ամերիկյան նախաձեռնություն-լոկոմոտիվությունը՝ հետագայում պայմանավորվածությունների տապալման պատասխանատվությունը ամերիկյան կողմի վրա դնելու, ամերիկյան տապալում կազմակերպելու համար: Եվ հանդիպումից ընդամենը րոպեներ կամ ժամեր անց սահմանին հերթական զոհը դառնում է դրա ողբերգական խորհրդանիշը:

Հրադադարի մեխանիզմը Ռուսաստանի կովկասյան նահանջն է: Մոսկվան կգնա՞ դրան: Այդ ի՞նչ պետք է ստացած լինի Մոսկվան դրան գնալու համար: Թեև միջազգային մեկուսացման քաղաքականության արդյունքում Ռուսաստանը հայտնվել է այնպիսի բարդ իրադրությունում, որ ըստ էության օղակն ավելի չսեղմելը կամ ավելի դինամիկ չսեղմելը Մոսկվայի համար արդեն զգալի բան է:

Այսպես թե այնպես, իրադրությունն իհարկե անորոշ է՝ Ռուսաստանը պատրաստ է գնալ հրադադարի մեխանիզմի հարցում Արևմուտքի հետ հարաբերության, թե Ռուսաստանը աջ ձեռքով գնում է այդ հարաբերության, իսկ ձախով մտադիր է տորպեդահարել այդ գործընթացը, այդ իսկ պատճառով Լավրովը Երևանից Գերմանիայի վրա էր դնում այդ պատասխանատվությունը, Վիեննայում դնում էր ԱՄՆ վրա:

Բոլոր դեպքերում ակնհայտ է, որ Վիեննան որքան կարող է լինել հրադադարի պահպանման կամ իրավիճակի գերլարվածության թուլացման հանգրվան, երաշխիք, նույնքան էլ կարող է լինել փափուկ բարձ: Հետևաբար Հայաստանի համար չափազանց վտանգավոր է գլուխը դնել դրա վրա: Գլուխը պետք է աշխատեցնել, և աշխատեցնել գործուն այլընտրանքների ուղղությամբ, որոնց առանցքում պետք է լինի Ղարաբաղյան հակամարտության վրա Ռուսաստանի գերազդեցության թուլացումը: Դրա համար առաջին հերթին անհրաժեշտ է, որ կարգավորման գործընթացում արմատավորվի հայկական իրական շահաբաժին, որտեղ Հայաստանի խնդիրը լոկ «գերազանցիկ» գնահատական ստանալը չէ, լոկ «խելոքության» սերտիֆիկատը չէ: Հայաստանը պետք է Ղարաբաղյան խնդրում առավել ակտիվ սպասարկի իր շահը, իսկ այդ շահը պահանջում է առավել ակտիվ աշխատանք Արևմուտքի հետ, որը հրադադարի մեխանիզմի գործնականացման հարցում առավելագույն շահագրգռված կողմն է և Հայաստանի շահակիցը:

Վիեննայի հանդիպումը, դրան հաջորդած առաջին հայտարարությունները վկայում են, որ Հայաստանի համար հետպատերազմյան խնդիրը չի փոխվել՝ Հայաստանը կարիք ունի փոխելու գործընթացի քաղաքական տրամաբանությունը, հակառակ դեպքում Հայաստանը ժամանակ է կորցնում, և կորցնում է նաև իրական դաշնակցային հնարավորություններ:

Հայաստանը պետք է ոչ թե «խելոքության», այլ ինքնիշխանության հավաստիացումներ ներկայացնի աշխարհին համարժեք արձագանքի արժանանալու համար:

Բաժիններ
Ուղիղ
Լրահոս
Որոնում