Հոկտեմբերի 27-ին վերականգնվեց «խորհրդային» իշխանությունը, հենց այդ ստալինյան ճղճիմ, դաժան, անմարդկային իշխանությունն էր, որը ռեինկարնացիայի ենթարկվեց, վերադարձավ: Եվ պատահեց այնպես, որ առաջին հարվածը հասցվեց Հայաստանին: Եվ դա պատահական չէր: Կամարը երբ որ կառուցում են, ամենակարևոր, սեպաձև փոքրիկ քարը դրվում է վերջում, որը պահպանում է ամբողջ հսկայական կամարի ծանրությունը: Հայաստանը հենց այդ կարևոր դերը խաղաց,- «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում նշեց կինոռեժիսոր Տիգրան Խզմալյանը:- Վազգեն Սարգսյանը, բոլոր իր լավ և վատ կողմերով հանդերձ, լինելով շատ բարդ և ոչ միանշանակ կերպար հակակշռում էր Ռ. Քոչարյանին, իսկ Կ. Դեմիրճյանը հակակշռում էր երկուսին էլ, նրանք տարբեր տեղերից էին, և այդ նուրբ ու փխրուն հավասարակշռությունը հույս էր տալիս, որ թեև դժվար, բայց բնականոն զարգացող պետականությունը դուրս կգա ճիշտ ճանապարհի վրա, որովհետև Հայաստանն այդ ժամանակ բաց էր աշխարհի համար»:
Հայաստանը, ըստ կինոռեժիսորի, շարունակում է պահպանել իր դերը՝ որպես աշխարհաքաղաքական կարևորագույն կետ. «Հայաստանը ավելի շատ պոլիգոն է՝ փորձադաշտ: Այստեղ փորձարկվում են քաղաքական տեխնոլոգիաները, ընտրական տեխնոլոգիաները, ընտրությունների կեղծիքները, որոնք հետո իրականացվում են Ռուսաստանում»:
Տիգրան Խզմալյանի կարծիքով՝ Ռոբերտ Քոչարյանը ոչ թե Հոկտեմբերի 27-ի պատվիրատուն չէր, այլ հիմնական պատվիրատուն չէր. «Իհարկե ես դատավոր չեմ, որ դատեմ, բայց հռոմեական հայտնի հարցը հնչում է ցանկացած հանցագործության դեպքում. «Ո՞ւմ համար է շահավետ այս ամենը»: Իհարկե հիմնական շահառուները Ռոբերտ Քոչարյանը և Սերժ Սարգսյանն էին, և այդ կլանը, որը եկավ իշխանության և բացարձակապես փոխեց քաղաքական, մշակութային, հոգևոր, հոգեկան, հոգեբանական լանդշաֆտը: Մենք չհասկացանք, բայց այդ օրը մեր երկիրը մահացավ, մյուս օրը ոչինչ չծնվեց, խրտվիլակ էր: Եվ մենք առ այսօր ապրում ենք սպանված երկրում: Մարտի մեկը միայն ընդգծեց մեր սպանված լինելու, քաղաքական ձմռան մեջ սառեցված լինելու իրականությունը»:
