«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է Շվեյցարիա-Հայաստան ընկերակցության պատվո նախագահ Սարգիս Շահինյանը:
– Պարոն Շահինյան, սիրիահայերի հարցում Հայաստանն այսօր ի՞նչ քաղաքականություն պետք է վարի:
– Սիրիահայ համայնքն ունի իր շատ բարձր մակարդակի կազմակերպչական ձիրքը: Այս պատերազմական իրավիճակը, որը դեռ պարզ չէ, թե ինչ ուղղությամբ է գնում, շատ հավանական է, որ խախտի այդ ձիրքը: Հայաստանն այսօր գտնվում է սոցիալական շատ ծանր իրավիճակում, արտագաղթը մեծ չափերի է, հետևաբար երկրի բոլոր ոլորտներում հարաբերությունները խախտվել են այս պահին: Հայաստանն այսօր ի վիճակի չէ պահել իր ժողովրդին: Բայց պարզ է, որ որպես առաջին ապաստան, որպես հայրենիք՝ Հայաստանն ունի այդ պարտականությունը՝ ընդունելու սիրիահայերին և նրանց ապաստան տալու: Բայց մյուս կողմից` էթնիկական հարց է ծագում, թե ինչո՞ւ պետք է Հայաստանը դրսից եկած հայերի համար դա անի և ինչո՞ւ չի անում երկրի ներսում ապրող ժողովրդի համար: Սա նշանակում է, որ կառավարության քաղաքականությունը լրջորեն պետք է վերանայվի: Մենք ունենք շատ կարևոր վերաբնակեցման հարց Արցախում: Նման դեպքերում կարելի է այդ տարբերակը դիտարկել: Սակայն հարց է ծագում՝ արդյոք համապատասխան ենթակառուցվածքներ ստեղծվե՞լ են, որպեսզի այդ վերաբնակեցումը տեղի ունենա: Նախկինում կուտակված ոչ մի հարց չի լուծվել, որ հիմա էլ նոր հարցերը լուծվեն: Պետք է հստակ ծրագիր լիներ, թե ի՞նչ են ուզում ներկա ղեկավարները: Խոսքը վերաբերում է նաև ընդդիմության ներկայացուցիչներին, որոնք պետք է առաջարկով հանդես գային: Այսօր Սիրիայի հարցն է, եթե վաղը նույն բանը Պարսկաստանում տեղի ունենա, ի՞նչ պիտի անի Հայաստանը: Ես Հայաստանի հողի վրա չեմ գտնվում, բայց ըստ իս՝ հարցերը լուծված չեն:
– Իսկ հենց Սիրիայում սիրիահայերի անվտանգության ապահովման համար ի՞նչ քաղաքականություն պետք է վարել: Գուցե հայկական լոբբիստական կազմակերպություններն իրենց աշխատանքով նաև միջազգային հանրության ուշադրությո՞ւնը պետք է հրավիրեն սիրիահայերի անվտանգության հարցի վրա:
– Մենք ինքներս պետք է մեր հարցերը լուծենք, ոչ թե ուրիշների ուշադրությունը հրավիրենք: Մենք պետք է ինքներս հզորանանք, որպեսզի կարողանանք գոյատևել: Ես տարակարծություն ունեմ այդ լոբբիստական խմբերի գործունեության հետ կապված: Նույնիսկ Ցեղասպանության հարցում բռնած այդ դիրքին ես քննադատորեն եմ մոտենում, բայց դա ուրիշ թեմա է: Ես կարծում եմ, որ մեր լոբբիստական աշխատանքը կունենա արդյունավետություն միայն այն դեպքում, եթե Սփյուռքն ու Հայաստանը կարողանան միաձույլ ազգային ծրագիր մեջտեղ բերել, ինչը մինչ այսօր տեղի չի ունեցել: Այդ պատճառով ես քննադատորեն եմ մոտենում Սփյուռք-Հայաստան համաժողովներին, դրանց օրակարգին և այդ միջոցառումներին տրամադրված ժամանակին: Եթե մենք այս մեխանիզմներն արդյունավետ չդարձնենք, ոչնչի չենք հասնի:
